Nibiru, αυτός ο άγνωστος 5

Έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω το συμβολισμό που έπρεπε να αποκωδικοποιήσω στην πληροφορία για τα τέσσερα φεγγάρια του Nibiru όταν μου ήρθε η σχεδόν θεόπνευστη ιδέα να αναζητήσω στο google αν ο Μίμης Ανδρουλάκης έχει γράψει βιβλίο με τη λέξη Φεγγάρια μέσα.

Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι είχε, καθώς πέρα από την απολαυστική της πένα απολαμβάνω σε αυτή την ιδιαίτερα γοητευτική ιδιοσυγκρασία την ικανότητα να γράφει το ένα βιβλίο μετά το άλλο με ρυθμούς που θα ζήλευε και αυτός ο τρόμος των μολυβιών Bertrand Russell. Χωρίς μάλιστα να χάνει ούτε στο ελάχιστο τη δημιουργική του ικμάδα και την περιεκτικότητα σε βιταμίνη C των γραφομένων που όσο περνάει ο καιρός τα κάνει ακόμη πιο γευστικά.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μίμης ΔΕΝ πρέπει να έχει γράψει βιβλίο που ο τίτλος του εμπεριέχει τη λέξη Φεγγάρια. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται αυτό. Με την υποσημείωση βέβαια ότι ελάχιστοι γνωρίζουν τους τίτλους των βιβλίων που βρίσκονται στις κατακάνες του Βατικομβού -ανάμεσα τους ο ίδιος ο συγγραφέας, ο Αντώνης Καφεντζόπουλος, ο Νίκος Μπίστης που όλοι αποτελούν domestiques του παΠα.

Ωστόσο, πατώντας στο google τη λέξη Μίμης και φεγγάρια έμαθα ότι η Μιμή Ντενίση παίζει σε μια σειρά στο ΡΙΚ που λέγεται Μοιραία Φεγγάρια. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν /συμβούν: α) προς στιγμή φοβήθηκα ότι ο Μίμης αντί για τον Nibiru είναι η Ντενίση, β) υπάρχει ακόμη το ΡΙΚ; Αν ναι μήπως ο πρωθυπουργός θα έπρεπε αντί για ΝΕΡΙΤ να ενσωματώσει τα δύο κρατικά σε ένα με το όνομα ΣΑΜΑΡΙΚ;

Ο Μίμης Ανδρουλάκης δεν είναι η Ντενίση, σε καμιά περίπτωση, όμως, πολύ φοβούμαι, δεν είναι και ο Nibiru. Όσο και αν οι οπαδοί του θεωρούμε ότι είναι αυτόφωτος, ανεξάρτητος και αυτοδιαχειρίζεται τον εαυτό του με τρόπο που δεν έχει ξανασυμβεί στην Ελλάδα, όσο και αν πιστεύουμε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναπαραχθεί μόνος του και να επινοήσει εκ νέου εαυτόν – θα συνέχιζα τα εγκωμιαστικά λόγια αλλά για τον τεράστιο καλλιτέχνη μόνο ένα swift μυαλό σαν του Jonathan θα μπορούσε να διατυπώσει ανάλογο εγκώμιο -πρόσφατα διάβασα το The benefit of farting, και πείστηκα ότι μπορεί να γράψει κάτι ανάλογο για το μεγάλο Έλληνα συγγραφέα-διανοητή -οπαδό του Ολυμπιακού.

Δεν είμαι προσωπολάτρης, αλλά στην περίπτωση του Μίμη θα κάνω μια εξαίρεση: το λατρεύω. Το θυμάμαι σε μια εκπομπή του Νάσου Αθανασίου καλεσμένο μαζί με την Δέσποινα Βανδή, αρχές του 90. Το σπιρτόζικο χιούμορ του, ο πνευματώδης λόγος του, το επαναστατικό του παρΕΛθόν έκλεβαν την παράσταση από την ομορφιά της νεαρής αοιδού. Άρχισα να διαβάζω τα βιβλία του, το ένα μετά το άλλο, ακόμη και κάποια που δεν είχαν γραφεί ακόμη.

Τώρα, μετά από τόσα χρόνια μαγείας από το μεγάλο αυτό ογκόλιθο του πνεύματος μπορώ κάλλιστα να πω, όπως ο Αισχύλος νομίζω είχε πει για τον Όμηρο ότι οι υπόλοιποι συγγραφείς δεν τρώνε παρά τα ψίχουλα από το συμπόσιο του ραψωδού, ότι τα υπόλοιπα τούβλα, όσα και αν μαζευτούν, δεν μπορούν να δημιουργήσουν το Σινικό τείχος του αριστερού μπετού Μίμη.

Γιατί όχι Nobel, αφού δεν είναι ο Nibiru;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s