Nibiru, αυτός ο άγνωστος, 7

Είναι η Μαρία Ρεπούση ο Nibiru;

Η Μαρία Ρεπούση είναι μια γοητευτική γυναίκα, από εκείνες που όλοι θαυμάζαμε στις ταινίες του Χόλιγουντ, έχει αυτή την απόμακρη σαγήνη των femmes fatales και τη σοφία της έχιδνας. Μια Bette Davies του ελληνικού κοινοβουλίου.

Πίστευα ότι η ομορφιά της είναι από άλλο κόσμο, ότι η ομορφιά της είναι σαν εκείνη της Ripley στη διαγαλαξιακή απομόνωση του πρώτου alien και γι’ αυτό αν κάποτε τη συναντούσα, πίστευα, θα έπρεπε τα βήματά μου να είναι σαν εκείνα που έκαναν οι πρώτοι άνθρωποι στη σελήνη, ήσυχα και απαλλαγμένα από την ενοχή της βαρύτητας.

Γιατί, η αλήθεια είναι, για να προσεγγίσεις τη Μαρία Ρεπούση θες κάτι παραπάνω από την κοινή λογική που οδηγεί τα βήματα των φιλόδοξων Ρωμαίων και από ένα ζευγάρι παπούτσια. Θα πρέπει για να μπεις στην τροχιά της Μαρίας Ρεπούση, να αφήσεις απέξω όλες τις ενοχές που ανέβασαν το Ελληνικό έθνος ενός τεχνηέντως κατασκευασμένου παρελθόντος στην κορυφή του κόσμου.

Για την ακρίβεια, όπως θα έλεγε και ο Kierkegaard, πρέπει  να δεχτείς να κάνεις ένα άλμα πίστης για να προσεγγίσεις αυτό το θείο πλάσμα που με τις πράξεις και τα λόγια αψηφά τα θέσφατα και τις κατασκευασμένες αλήθειες του εθνικού μας μύθου. Μόνο έτσι, ίσως να κατορθώσεις να νιώσεις πώς η συγκεκριμένη Γυναίκα ξεθεμελιώνει όλα όσα γνωρίζαμε με έναν τρόπο, που οι πιο ευαίσθητοι από εμάς, όσοι τουλάχιστον έμαθαν να εκτιμούν την αληθινή Γυναίκα μέσα από τα περιοδικά του άλλου ιερού τέρατος, του Κωστόπουλου, θα εκτιμήσουμε στο έπακρο.

Όταν δεχτείς να κάνεις το άλμα, το οποίο σε τρομάζει Μικροαστέ!, τότε μόνο θα απαλλαγείς από τα βαρίδια και τη βαρύτητα, από τη βαρύτητα και τα βαρίδια, τα οποία σε κρατάνε δεμένο στο πατριωτικό σου δήθεν παρελθόν το οποίο από καιρού έχει γίνει ένας σωρός από τέφρα! Η Μαρία σου έδωσε την ευκαιρία, μιλώντας σου για τον εθνικό μύθο του Ζαλόγγου, να πηδήξεις μαζί με τις υπόλοιπες Σουλιώτισσες – θυμάσαι άραγε τον Εγγονόπουλο;

οι γύφτισσες είναι –βέβαια– τρεις:
η μία λέγεται Θοδώρα
η άλλη Σουλτάνα
και η Τρίτη
είναι
ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

(και η τέταρτη ο Τατσόπουλος, θα συμπληρώναμε)  –

 για να διαπιστώσεις ότι δεν μπορείς να μιλάς με το μυαλό στο ελληνικό πάτωμα όταν η ιστορία η ίδια σε καλεί να πετάξεις σε ένα χρυσό, μελλοντικό παράδεισο.

Σε έναν παράδεισο, ο οποίος δεν έχει κανένα στίγμα για να φέρει το θηλυκό που γυρνά μέσα του, ένας παράδεισος ο οποίος δεν έχει ως ξενοδόχο παρά μόνο την πολυπολιτισμικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα των Άλλων, σίγουρα όχι αυτόν τον Αφέντη Θεό της Παλαιάς Διαθήκης ούτε τον Αλλάχ που υπόσχεται χιλιάδες θηλυκά και ατέλειωτες ηδονές. Αυτός ο παράδεισος είναι γεμάτος από ώριμες γυναίκες –η Εύα δεν είναι μόνη της εκεί, αστέ Αδάμ! – οι οποίες έχοντας τη σοφία του φιδιού, έχοντας διώξει μάλιστα το φίδι, περιμένουν να αφεθούν στην αγκαλιά σου σαν το μήλο που κάποτε καταδίκασε κάποιον σαν εσένα στην αστική έρημο της κόλασης που κατασκεύασες λόγω της τάσης σου να μεγαλώνεις τρεφόμενος με εθνικούς μύθους.

Αφροδίτη αλ Σαλέχ, Φωτεινή Πιπιλή, Θεοδώρα Τζάκρη, Άννα Καραμανλή, Όλγα Κεφαλογιάννη είναι μόνο μερικές από τις ιέρειες της γνώσης, ΑΝ δεχτείς να απαλλαγείς από τα δεσμά τα οποία σε δένουν με αυτό το δύσμορφο τέρας της Πατρίδας, που σαν άλλος θερσίτης πρέπει να εξοριστεί από τη συνέλευση των Ελλήνων, για να δουν καθαρά αυτοί την αλήθεια η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ συμπυκνώνεται στους κανόνες της γραμματικής τους οποίους ο μυθικός πρόγονος της Τρίτης Χιλιετίας, ο Κώστας Σημίτης, σαν άλλος Φοίνικες, αποφάσισε να παραχωρήσει στο δύσμοιρο Έλληνα και η οποία έχει ως εξής: το ρήμα πάντα στη δεύτερη θέση της ανεξάρτητης πρότασης, πάντα στο τέλος της εξαρτημένης.

Γιατί ο Κώστας Σημίτης δεν είναι παρά ο Μπαμπινιώτης της γλώσσας την οποία μιλάμε σήμερα: μια Deutsche Welle μορφή Ελληνικών:  σκεπτόμαστε Γερμανικά για να αρθρώσουμε το λόγο μας και έπειτα το μεταφράζουμε στα Ελληνικά. Ακριβώς όπως ο μυθικός πρόγονος της Τρίτης Χιλιετίας, την οποία φυσικά προανήγγειλε το Χρηματιστήριο, το οποίο υπήρξε το καλάθι εκείνο για το Μωυσή του Ελληνικού Έθνους, τον Λούκυ Παπαδήμο, ο οποίος σε έβαλε στο ευρώ πιο γρήγορα και από την offshore σου.

Η Μαρία Ρεπούση για να ξαναγυρίσουμε στο αληθινό διακύβευμα του συγκεκριμένου πονήματος, δεν δίστασε στιγμή. Καθοδηγούμενη από την εσωτερική ανάγκη –inner drive – να φέρει στο φως την αλήθεια ζήτησε να διώξουμε τα Αρχαία Ελληνικά εξάπαντος από το παρελθόν και το μέλλον μας, ώστε αυτά να αντικατασταθούν από την αληθινή μας γλώσσα, τη Γοτθική, η οποία όπως προαναφέρθηκε, θέλει οπωσδήποτε το ρήμα στο τέλος. Αν το ρήμα δεν μπει στο τέλος, σύμφωνα με έρευνες που έγιναν στο Γοτθικό κρατίδιο της Βαυαρίας, οι Γερμανοί χάνουν τον προσανατολισμό τους και βλέπουν τους χάρτες μπλε, οπότε χρειάζονται Viagra και να κάνουν όλη την Ευρώπη δική τους προκειμένου να έρθουν στα συγκαλά τους.

Εξ ου και η φράση Χάρτες Μπλε.

Αλλά, αν ξύσουμε την επιφάνεια και άλλο, μήπως φοβόμαστε ότι θα δούμε πως η γλώσσα μας ΔΕΝ είναι η πιο όμορφη στον κόσμο; Μήπως ο καθρέφτης τον οποίο στήσαμε τόσο καιρό για να ακούμε ψέματα εμπνευσμένα από εμάς και τις Μούσες του Ησίοδου δεν έχει προ πολλού ραγίσει;

Αυτόν τον καθρέφτη έρχεται να σπάσει αυτή η ανυπότακτη Αμαζόνα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αυτή η εικονοκλάστης των εθνικιστικών βυζαντινισμών, η οποία χρησιμοποιώντας το υγρό πυρ που διέθετε – κάτι πιο πρωτοποριακό, κάτι σαν πυροκλάνι, το οποίο δεν ανιχνεύεται από τον αντίπαλο παρά μόνο όταν ανοίγει το στόμα της, όταν ήδη είναι πολύ αργά –έβαλε φωτιά στην α λα Παπαρρηγό συνέχεια του Ελληνισμού και μας έδειξε την Αλήθεια όπως είναι, όχι όπως θα έπρεπε να είναι: Η γλώσσα μας έχει μόνο κόκαλα, όχι σώμα, αφού είναι νεκρή εδώ και καιρό, και φυσικά κόκαλα δεν μπορεί να τσακίσει αφού είναι ψεύτικη, ως εκεί που δεν παίρνει. Κανονικά, θα έπρεπε να μιλάμε όλοι Γερμανικά – πόση δύναμη θέλει να το παραδεχτεί αυτό μια Καθηγήτρια Γαλλικών.

Ας μην γελιόμαστε: η Μαρία Ρεπούση, ακόμη και για εμάς που θέλουμε μόνο να την αγγίξουμε για να αισθανθούμε σαν εκείνους τους θνητούς οι οποίοι κατόρθωσαν να σαγηνεύσουν μια θεά και να κοιμηθούν μαζί της, είναι πολύ αιθέρια για να κατορθώσουμε να τη φυλακίσουμε έστω στα όνειρά μας. Η προπαγάνδα θέλει να είναι μια απλή Ελληνίδα καθηγήτρια Γαλλικών, αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να την περιγράψει. Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι μια Καθηγήτρια Γαλλικών, η οποία απλώς έτυχε να είναι Ελληνίδα –για κακή της μοίρα θα έλεγα εγώ, αφού αν ήταν μια καθηγήτρια Γαλλικών που τύχαινε να είναι Γαλλίδα ίσως κατόρθωνε να αποκτήσει τη θέση που πραγματικά της άρμοζε: αυτή δίπλα στον Πύργο του Eiffel, ως ζωντανό μάλιστα ξόανο το οποίο οι κοινοί θνητοί θα επισκέπτονται και θα τιμούν.

Ψιθυρίζεται ότι η παρουσία της και μόνο κοντά στο Σηκουάνα θα έκανε τον ποταμό να σταματήσει να βρωμάει και ότι η Μαρία Ρεπούση θα αποκτούσε εκεί έναν ακόμη λατρευτικό ναό, όπου οι Γάλλοι θα διδάσκονταν τη γλώσσα τους βάζοντας το ρήμα στην ουρά των προτάσεων και κουνώντας την όποτε θα έβλεπαν σε επιφάνεια τη Μαρία Ρεπούση.

Αλλά η Μαρία Ρεπούση δεν πτοείται. Η Μαρία Ρεπούση, η οποία σε μια πρώτη ανάγνωση δεν είναι μια παρά καθηγήτρια Γαλλικών, στην ουσία είναι ένας Ελβετικός Σουγιάς, χωρίς με αυτό βέβαια να υπονοούμε ότι έχει προ καιρού χάσει την γυναικεία της φύση και μετατραπεί πλέον σε ένα πολυσυλλεκτικό μόρφωμα από τράπεζες, σοκολάτες και κούκους. Κάθε άλλο, η Μαρία Ρεπούση είναι αιχμηρή, ΣΑΝ ελβετικός σουγιάς και ανατέμνει το πτώμα του εθνικού μας μύθου, μη διστάζοντας να βουτήξει το ίδιο της το σώμα, σαν ψωμάκι, μέσα στο fondue του εθνικού φαντασιακού για το αποκαθάρει από τις illusions οι οποίες εξέθρεψαν το τέρας του εθνικισμού.

Γι’ αυτό πάνω κάτω, η Μαρία Ρεπούση ΔΕΝ μπορεί να είναι ο Nibiru. Η Μαρία Ρεπούση δεν μπορεί να είναι απλά ένας πλανήτης. Είναι κάτι περισσότερο. Ένα ολόκληρο σύστημα γύρω από το οποίο κινούμαστε. Είναι αυτό που δεν θέλουμε να δούμε. Φημολογείται ότι ο Γαλιλαίος είπε στην πραγματικότητα ‘’Και όμως Ρεπούση’’, αλλά οι ιστορικοί γι’ άλλη μια φορά προτίμησαν, αντί για την Αλήθεια, αυτό που έκριναν ότι θα τους εξασφάλιζε την υστεροφημία τους.

Δεν γνώριζαν οι δύστυχοι ότι η Μαρία Ρεπούση είναι αιώνια. Ότι ο μπαρμπά Φώτης από τις κορυφές του μουστακιού του θα γεννούσε τη Λίλιθ με τη μορφή της Μαρίας Ρεπούση – όπως ο Δίας γέννησε την Αθηνά από το κεφάλι του – και ότι το μοναδικό  taint της Μαρίας Ρεπούση θα ήταν η έντονη τριχοφυία – με έντονες τις κατσαρές τρίχες η Αλήθεια δεν είναι παρά ένα ερμαφρόδιτο πλάσμα το οποίο παραδίδεται μόνο στις μασχάλες που παρεπιδημούν στη Λίλιθ του φιλελευθερισμού. Δεν γνώριζαν ότι στο Lucretia, my reflection των Sisters of Mercy, το lucretia μπήκε μόνο και μόνο για να είναι uncensored το album- στην πραγματικότητα, το τραγούδι ήταν Repussi, my reflection.

Δεν γνώριζαν πολλά, τα οποία η Μαρία Ρεπούση, αυτό το accent aigu της Ελληνικής διανόησης, ήρθε να μας κάνει γνωστά.

Advertisements

3 thoughts on “Nibiru, αυτός ο άγνωστος, 7

  1. Παράθεμα: Είναι η Μαρία Ρεπούση ο Nibiru; « www.olympia.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s