Ο Ντοστογιέβσκι και η snuff βιοτεχνία – Bewusstseinsnachklang

Ποιος είναι / ήταν / θα είναι ο Max California;

Ο νεαρός πίσω από τον πάγκο του sex shop διαβάζει Truman Capote. Όχι το In cold blood όπως θέλει ο Schumacher αλλά κάποιο άλλο του βιβλίο. Ο Βιργίλιος που λέει χαρακτηριστικά στο Welles «America loves pornography» αλλά που δεν ακούγεται στην ταινία γιατί ο Schumacher δεν ακολούθησε πιστά το σενάριο του Walker.

Ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα. Πού ακριβώς στέκεται ο Max California;

Ζητάς καφέ και η σερβιτόρα σου λέει Χρόνια Πολλά, σαν να ντρέπεται που δεν πήγε Εκκλησία. Ή έτσι τουλάχιστον νομίζεις – το πιθανότερο είναι ότι τη χαλάει το γεγονός ότι δουλεύει. In what kind of world would somebody tell u that when u already know that this world is totally demystified? Σε τι είδους κόσμο θα διάβαζε ένας υπάλληλος sex shop Capote; – ok και στο Αμελί ο τύπος εργάζεται σε sex shop αλλά το Αμελί είναι η ευτυχής όψη του παραμυθιού.

Φεύγεις από την καφετέρια με ένα εσπρέσο αντί για καπουτσίνο, τον οποίο ζήτησες – και εδώ αναρωτιέσαι είναι η αυτόματη συνήθεια της σερβιτόρας να σου φτιάξει αυτό που συνήθως παραγγέλνεις ή το γεγονός ότι θυμάται τι παραγγέλνεις γιατί σε βλέπει σαν κάτι περισσότερο από το συνηθισμένο πελάτη; –  φυσικά και είναι η αυτόματη συνήθεια της σερβιτόρας να ξεμπερδεύει μαζί σου αλλά η ανθρώπινη έπαρση είναι το χειρότερο ελάττωμα.

Προχωράς ανακατεύοντας τον εσπρέσο, σκεπτόμενος ότι κάλλιστα θα μπορούσες να της αφήσεις φιλοδώρημα ζητώντας της ευγενικά να φτιάξει έναν καπουτσίνο.

Θυμάσαι τον Παπαδιαμάντη – ναι, αυτό το θυμάσαι ότι το θυμάσαι – ο οποίος είναι ο Άγιος των Ελληνικών Γραμμάτων, αλλά πώς είναι δυνατόν να πήγε το μυαλό σου στο Max California;

Ο Max California εν αντιθέσει με τον Welles δεν έχει γυναίκα και παιδί. Κατά κάποιον τρόπο, ίσως σκέφτηκες, θυμίζει τον Kierkegaard. Ο Kierkegaard θα μπορούσε πίσω από τον πάγκο ενός sex shop να διαβάζει το In cold blood; Δε σκέφτηκες σίγουρα αυτό. Ο Kierkegaard, υπάρχει μια Βεατρίκη για τον Max California; Έχει το τέλος του Max σχέση με αυτό του Soren;

Νομίζω ότι πια οι ερωτήσεις γίνονται είκη και ως έτυχε.

Υπάρχει μυστικό σε όλα αυτά; Υπάρχει κάποιο μυστικό που να δικαιολογεί το θάνατο του Max;

Μήπως το μυστικό είναι ότι η σερβιτόρα που έφτιαξε τον καφέ είναι διαφορετική από τη σερβιτόρα που ευχήθηκε;

 

Advertisements

Nibiru, αυτός ο άγνωστος, 9

Nibiru, αυτός ο άγνωστος :

 Mια νέα θεωρία για τη συνύπαρξη Κεντροαριστεράς και Κεντροδεξιάς με σκοπό τη μακροημέρευση της πατρίδος και επικεφαλής την Όλγα και το Σταύρο

I was wandering… and wondering…

Όλγα Κεφαλογιάννη. Πολιτικός, γυναίκα, επιτυχημένη. Δεν ήξερα τι επαγγέλεται. ( Κάτσε να δω. ) Δικηγόρος! Δικηγόρος, πολιτικός, γυναίκα, επιτυχημένη. Τι άλλο θα ήθελε κάποια με αυτά τα προσόντα πέρα από το Υπουργείο Τουρισμού; Μια γυναίκα που συν τοις άλλοις ανήκει στη Νέα Δημοκρατία, κατά κάποιον τρόπο είναι η Νέα Δημοκρατία. Λαμπερή, γοητευτική, γυναίκα.

Σκεφτείτε το Υπουργείο Τουρισμού χωρίς την Όλγα επικεφαλής. Δε θα γινόταν αυτόματα υφ-υπουργείο; Γεγονός. Έθεσε ψηλά τα standards. Οποιαδήποτε άλλη καλούνταν να «γεμίσει» τα παπούτσια της Όλγας θα ήταν  α-κ-α-τ-ά-λ-λ-η-λη (εκτός ίσως του Άδωνι αλλά αυτός είναι Άνδρας, ίσως Ο άνδρας) : η Καϊλή; Η Ράπτη; Η Ρεπούση; Η Τζάκρη;

Ας γελάσω ειρωνικά.

Η Όλγα και το Υπουργείο Τουρισμού είναι ένα. Η Όλγα είναι το πρόσωπο που έγινε θεσμός, είναι το λιτό λαμπατέρ που φώτισε κάθε σκοτεινή γωνία τούτης της χώρας, που έχυσε φως σαν άλλη Κυρά της (ΑΚ)Ρω απ’ άκρου εις άκρον στην πατρίδα μας, που θα μπορούσε να εμπνεύσει στους ποιητές που υπέγραψαν το μανιφέστο για τη ΔΗΜΑΡ στίχους αντάξιους ενός Ελύτη.

Η πατρίδα μου είναι βράχια,

βράχια γεμάτα κοράλλια και

μικρές λεπίδες μυτερές

που έφτιαξαν Όλγα

την κορμοστασιά σου

μέσα από τους γλάρους

που ανοίγουν τα φτερά τους

Κίνημα των 181

(στην ούγια να γράφει Ανταίος Χρυσοστομίδης)

(ποιο είναι το επίθετο και ποιο το όνομα;)

Νιώθω μια ανάταση όποτε σκέφτομαι την Όλγα. Δε μπορώ πια να φανταστώ κανέναν τουρίστα είτε αυτός είναι ο σκληροτράχηλος Γότθος με το πέδιλο και την άσπρη κάλτσα είτε ο φλεγματικός JohnBullμε τη βρώμικη από το αλκοόλ ανάσα του να μην ομνύουν στην Όλγα, αυτή την προστάτιδα του τουρισμού.

Όμως…

Σκεφτόμουν τις προάλλες, τι άραγε θα μπορούσε να κάνει η Όλγα στη ζωή της αν δεν ήταν βουλευτής, αν δεν ήταν Υπουργός, αν δεν ήταν επικεφαλής της δεινής τουριστικής πολιτικής αυτής της κυβερνήσεως η οποία μάχεται με τις μεγαλύτερες δυνάμεις της για την εικόνα της πατρίδας στο εξωτερικό;

Να είναι μια απλή δικηγόρος; Όχι, αυτό φαίνεται σχεδόν βέβηλο, βλάσφημο, να συγχρωτίζεται με τις γόβες άλλων συναδέλφων σε μια Ευελπίδων από την οποία προ καιρού ο μοντέρνος Αλκιβιάδης έκοψε τα φύλα των ανδρών συναδέλφων της και τα αντικατέστησε με φακέλους δικογραφίας.

Όχι, η Όλγα δε μπορεί να ακολουθήσει την πεπατημένη, δε θα μπορούσε μια νομική σχολή Αθηνών, ένα KingsCollegeτου Λονδίνου, ένα TuftsUniversityτης Βοστώνης να κόψει τα αληθινά της φτερά, τα φτερά αυτού του αγγέλου με το αγγελικό πρόσωπο.

Έσπαγα το κεφάλι μου να ανακαλύψω τι θα μπορούσε να γίνει η Όλγα αν δεν ήταν Υπουργός Τουρισμού, όταν το βλέμμα μου έπεσε στο όνομα της στήλης:

Nibiru, αυτός ο άγνωστος.

Αλήθεια, δεν ακούγεται λίγο ο τίτλος σαν όνομα μυθιστορήματος καλλιτέχνιδος Β.Π.;

Ένα μυθιστόρημα για την τρυφερή ενηλικίωση ενός γόνου μεγαλοαστικής τάξης, για τις σπουδές του στο Κολλέγιο Αθηνών και για τις παθιασμένες του σχέσεις με κυρίες της υψηλής κοινωνίας, Στεφανίες της χαμηλής κοινωνίας και αξίες του χρηματιστηρίου;

Αυτό ήταν! Η Όλγα θα μπορούσε να ήταν μια πραγματικά θεόπνευστη μαινάδα, μια DiamandaGalasτης γραφής, της οποίας οι οκτάβες του μολυβιού όποτε έγραφε θα καλούσαν – ένα είδος μαγικής επίκλησης – εκτός από τον Τατσόπουλο ο οποίος ακόμη ψάχνει την υπόλοιπη μισή Αθήνα – προϊόντος ου γαρ έρχεται μόνον, στα σκοτάδια όλες είναι ίδιες κλπ – και …

…το Nibiru!

Το ποτήρι με το scotchμου γλίστρησε από τα χέρια.

Η διαπίστωσή μου είχε δύο συμπεράσματα :

Α) Η Όλγα ΔΕΝ είναι ο Nibiru!

Β) Η Όλγα είναι ΟΜΩΣ μία ακόμη ιέρεια του Nibiru!

Ναι, αλλά τι γυρεύει στο Υπουργείο Τουρισμού; Άραγε μια εκ των έσω μηχανορραφία για να προσγειωθεί ο Nibiruεκεί που ακριβώς πρέπει, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο; Μπορεί κάτι επάνω της να αποτελεί είδος διαδρόμου προσγείωσης; Αν ναι τι;

Μια στιγμή! Άραγε δε θα πρέπει να υπάρχει κάτι που να αποδεικνύει τους ενστικτώδεις ισχυρισμούς μου;

Κοίταξα το βιογραφικό της. Νομική σύμβουλος του Καραμανλή 2004 με 2006. Χμμ… Αρκετά δυνατό αν είναι να απευθυνθείς στο Nibiru για τη θέση νομικού συμβούλου – ιέρειας αλλά ο Κωστάκης δεν είναι και Πάγκαλος ( αυτός μάλιστα, το μέγεθός του πολύ συχνά κάνει τον Ήλιο να γυρίζει γύρω του αντί να γυρίζει αυτός γύρω από τον Ήλιο).

          Πάγκαλος : η δέκατη Τρίτη θεότητα του Ολύμπου. Πολύ μπροστά από την εποχή του, χρησιμοποιούσε το χιτώνα των υπόλοιπων θεώς ως σώβρακο. Μάλωσε με το Δία όταν έδωσε το Βασίλειο του Κάτω Κόσμου στον Άδη και τη Θάλασσα στον Ποσειδώνα. Έκτοτε, δεν τρώει τίποτε νεκρό και τίποτε θαλασσινό. Φημολογείται ότι έφαγε τον Ερυμάνθιο Κάπρο ζωντανό μαζί με τον Ηρακλή και ότι έκτοτε δημιουργήθηκαν τα Βλάχικα –

Η μοναδική γυναίκα η οποία έχει εκλεγεί βουλευτής στην Κρήτη με τη Νέα Δημοκρατία;

Χμμμ… Εντυπωσιακό – πώς θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε κάτι σχετικό με την ίδια εντυπωσιακό; Όλγα αγαπημένη λέω το όνομα σου και το στόμα μου γεμίζει μέλι όπως η καράφλα του Κωστή Ραπτόπουλου.

Αλλά όχι, όχι, ακόμη και αν κατόρθωσες εσύ μοναδική να αποβάλεις από τους Κρητικούς αυτό το σεξιστικό κόμπλεξ που τους ήθελε να μην ψηφίζουν τίποτε άλλο πέρα από Πρασινοφρουρούς,Πρασινοφρουρές, Άνδρες της ΝΔ, ή έστω Άνδρες της ΝΔ που δεν είχαν ακόμη κάνει το outing, και πάλι γλυκιά μου δε θα μπορούσες να θεωρηθείς Ιέρεια του Nibiru.

Άρχισα να αναρωτιέμαι αν είμαι σώφρων. Μήπως το ένστικτό μου με γέλαγε; Μήπως έχανα τον προσανατολισμό μου; Μήπως εν τέλει το όνειρό μου ήταν να μπω στη Βουλή για να έχω προνομιακές τιμές στην κατανάλωση οινοπνευματωδών; Αληθεύει ότι στον κατάλογο τιμών το υποβρύχιο-βανίλια, το υποβρύχιο-μπίρα με ουίσκι και το υποβρύχιο-Άκης έχουν τις ίδιες τιμές ή τα μάτια μου κάνουν πουλάκια βλέποντας την Πιπιλιλι και τις καλτσοδέτες της Τζάκρη;

Άρχισα να αμφισβητώ τις σκέψεις μου. Πώς να αποδείξω ότι η Όλγα δεν είναι απλά το Υπουργείο Τουρισμού αλλά και το βαρύ πυροβολικό του Nibiru;

Ψάξε, ψάξε, ψάξε, βαθιά στο μυαλό σου, άνοιξε το σαν αλεξίπτωτο στον ορίζοντα, σκαρφάλωσε επάνω στο ουράνιο τόξο, νιώσε στο ουράνιο τόξο σα να είσαι μια τρίχα στο παχύ μουστάκι αυτού του γίγαντα του πνεύματος του Μίμη Ανδρουλάκη που έκατσε επάνω στο μελίρρυτο λαρύγγι του Νταλάρα και τον έκανε να αρχίσει να βήχει μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια!

Ναι βαλ’ τα με τους ίδιους τους θεούς του πνεύματος μέχρι να αποκαλύψουν την αλήθεια, τον Κρισναμούρτι και την Άννα Νταλάρα σε κάτι περισσότερο απ’ ό,τι μοιάζει, στη μούσα του λαϊκού μας βάρδου το πρόσωπο του οποίου έχουν οι Gastarbeiterαυτού του κόσμου δίπλα στο κρεβάτι τους όταν ονειρεύονται τη γλυκιά πατρίδα.

Ένιωθα αδύναμος. Η Όλγα, σαν κάτι πάνω της να προκαλούσε ένα καινούριο τεράστιο μαγνητικό πεδίο με τραβούσε και με ρούφαγε μέσα της. Αλλά παράλληλα έλπιζα. Έλπιζα ότι αυτή η ακαταμάχητη δύναμή της, αυτό το σπινθηροβόλο μαγνητικό βλέμμα που εκτόξευαν οι δυο σφαίρες ( των ματιών της ) θα έχει συνάμα κάτι το λυτρωτικό για τις αισθήσεις μου, κάτι μαγικό σαν τη φωνή του Νίκου Δήμου του οποίου ο λόγος είναι ρομφαία αλλά ταυτόχρονα μελωδία, αδέκαστος καθώς σκαρφαλώνει τις κλίμακες της γνώσης προσδίδοντάς της ύψη από τα οποία μπορεί κανείς να δει το δυσθεώρητο IQτου.

I was wandering … and wondering …

Σε έψαχνα Όλγα. Σε έψαχνα πίσω από τις βιτρίνες της Αμερικής και της Τσακάλωφ, στα Hermesκαι στα DKNY, κοσμοπολίτισσα, Μαρία Εκμεκτσίογλου του ταγέρ, έψαχνα το μαγικό εκείνο όχημα το οποίο θα σε μετέτρεπε από Υπουργείο Τουρισμού σε Ιέρεια του Nibiru, σε έψαχνα στον ουρανό αλλά τελικά σε βρήκα

στο YouTube!

Ναι, στο Youtube!

Όλοι, όλοι κατακρίνατε εκείνο το video– διαφήμιση του ΕΟΤ, έτσι δεν είναι γατάκια; Διαρρήξατε τα ιμάτιά σας εξοργισμένοι που διαφημίζει τη γλυκιά πατρίδα στο … Λονδίνο; Είπατε «ήθελε να κάνει τα ψώνια της η Όλγα, ήθελε να πάει στο Sohoγια να νιώσει την άγρια, μπαρουτοκαπνισμένη πλευρά της ζωής και να θυμηθεί τα έξαλλα ξενύχτια, τις άγριες νύχτες της ΔΑΠ ΝΔΦΚ» ή δεν είπατε;

Ιδού το βίντεο :

https://www.youtube.com/watch?v=TcU1yceX0g0

Κοιτάξτε τα σχόλιά σας από κάτω : επικριτικά, τουλάχιστον.

Αντί για ουρανομήκεις κραυγές αποθέωσης – κρατήστε το ουρανομήκεις και το αποθέωσης – ο γνωστός Ελληνικός χλευασμός όσων πριονίζουν αυτούς που είναι πιο ψηλά τους.

Η ζήλια.

Άραγε η Όλγα τυχαία επέλεξε να κάνει αυτό το video; Από κακογουστιά ή από μια παρόρμηση της στιγμής η οποία θα μπορούσε να προκληθεί από το κάλεσμα της γόβας λόγου χάρη; Είστε τόσο πια αφελείς, τόσο απλοϊκοί;

Όχι φίλοι μου!

Προσέξτε καλά το video : μια γκρίζα ημέρα στο Λονδίνο, κρύα ίσως, γκρίζα βλέμματα, ο Τάμεσης πίσω, η γέφυρα όπου ο Έλιοτ παρατηρούσε τον ανθρωποπολτό να κινείται προς την Έρημη Χώρα του. Mildθλίψη αλλά όχι πίκρα, ίσως επίχρισμα απογοήτευσης, σα να βλέπεις τη ζωή της Αγγλίας.

Άραγε η Όλγα κινηματογραφεί με το iphoneτης τη ζωή της Αγγλίας υπό το πρόσχημα ότι φτιάχνει ένα videoγια τον Ελληνικό Τουρισμό;

Όχι βέβαια. Η Όλγα, ιέρεια του Nibiru, στην πραγματικότητα, γράφει τη δική της Έρημη Χώρα, την οποία και θα αποτελέσει η Ελλάδα μετά την έλευση του Nibiru. Δεν πρόκειται, ανόητοι, για ένα αποτυχημένο τουριστικό φιλμ που αφορά την προσέγγιση Αγγλοσαξώνων τουριστών στη χώρα μας αλλά για ένα μεταμοντέρο εικαστικό ποιητικό σχόλιο ανάμεσα στον Έλιοτ και τον Ταρκόφσκι – χωρίς βέβαια το ρωμαιοκαθολικισμό του πρώτου και τον αλκοολισμό του δεύτερου – για την έλευση του Nibiru.

Και εξηγούμαι για τους αδαείς που ακόμη δεν κατάλαβαν και συνεχίζουν να μολύνουν με τις απορίες τους το χώρο της σκέψης μου την οποία καταλαμβάνει σιγά σιγά η μεγαλοφυής πολιτική της Όλγας:

«Η έλευση του Nibiru θα προκαλέσει τέτοια φαινόμενα που είναι πολύ πιθανό – προσωπικά το θεωρώ βέβαιο – να αντιστρέψει τους πόλους της γης, τους κώλους της Ευρώπης και την ισορροπία των υποβρυχίων» έχει δηλώσει ο Άκης – είμαι σε θέση να γνωρίζω χωρίς φυσικά να μπορώ να αποκαλύψω τις πηγές μου – σε αδημοσίευτη συνέντευξή του στη Lifo. Η συνέντευξη δε δημοσιεύεται ποτέ, εν μέρει γιατί ο Πάγκαλος απειλεί ότι αν μετακινηθούν τα βλάχικα στο Luganoθα σηκώσει παλιρροϊκό κύμα βουτώντας σε όποια πρόχειρη λίμνη βρει μπροστά του στην Ελβετία με συνέπεια την εξαφάνιση ολόκληρων καντονιών αλλά ίσως ακόμη και της οροσειράς των Άλπεων.

Τι σημαίνει πρακτικά η δήλωση του Άκη;

Ναι, αυτό ακριβώς που απλώς υποπτεύεστε και που δαγκώνεστε για να μη βγει αληθινό : όταν ο Nibiruφτάσει, κλιματικά η Αθήνα θα γίνει Λονδίνο, το Λονδίνο Αθήνα. Πρακτικά τώρα αυτό σημαίνει ότι η γκρίζα θλίψη του Λονδίνου, το παγερό ψιλόβροχο που διαπερνά τα μάτια του Λονδρέζου, ο Φιλέας Fogκαι τα Harrodsθα μεταφερθούν στην Ελλάδα. Ο Ποδονίφτης θα μετονομαστεί σε Τάμεση. Από την άλλη, ο άφθονος ήλιος, ο φραπές, ο Μπογδάνος και η Ελιά θα μετακινηθούν στο Λονδίνο. Ο Τάμεσης θα μετονομαστεί σε Ποδονίφτη και ο Θεοδωράκης θα πάρει τη θέση του Ποσειδώνα.

Ας ζυγίσουμε τα δεδομένα : τι προτιμάμε άραγε; Μια απέραντη χώρα διαφθοράς, όπου τα σκάνδαλα ρέουν σαν Ποτάμι και τα οποία δε μπορεί να αναχαιτίσει ούτε ο ίδιος ο Θεοδωράκης; Ή τον Τάμεση ο οποίος θα ρέει κάτω από τη LondonBridgeκελαρυστός και ξάστερος;

Ποιος άραγε δε θα παραχωρούσε λίγο ήλιο αν ήξερε ότι ΌΛΑ θα ευθυγραμμίζονταν με τις ξάστερες προθέσεις μιας Νέας Εποχής, μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων; Φανταστείτε ένα Ποτάμι το ρου του οποίου δε θα μπορούσε να ανακόψει κανένα βρώμικο φράγμα, γραφειοκρατικό.

Le mot qui vient en parlant, la pensee qui vient en ecrivant.

Αναρωτιέμαι γράφοντας και προσεγγίζοντας ολοένα και περισσότερο την αλήθεια:

Ναι, η Όλγα είναι Η Υπουργός Τουρισμού, ναι είναι Η Ιέρεια του Nibiru, αλλά μήπως η Όλγα είναι και το Δέλτα όπου η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη ενώνεται με τη μεγάλη κεντρώα παράταξη, όπου άνθη κεντροαριστερά ραίνουν την πορεία τους για να την καταστήσουν πορεία του μεγάλου Ποταμού Nibiruπρος ένα λαμπρό μέλλον;

Μήπως η Όλγα είναι το σημείο σύγκλισης του Ποδονίφτη, του Τάμεση και του Ποταμιού, το σημείο εκείνο αγαστής συνεργασίας Κεντροαριστεράς και Κεντροδεξιάς το οποίο θα οδηγήσει την πατρίδα σε ακόμη πιο λαμπρές ημέρες απ’ αυτές που ήδη διανύουμε;

Αν οι σκέψεις μου είναι σωστές, τότε το Ποτάμι προαναγγέλλει τον ίδιο το Nibiruμε το Υπουργείο Τουρισμού να ρέει από επιτυχία σε επιτυχία έχοντας ακρόπρωρο την Όλγα και καπετάνιο το Θεοδωράκη!

Ανορθογραφίες

Ω γέγοναι, γέγοναι

O tempora, o mores. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι η τεχνολογία αντικαθιστά την τελεολογία. Π.χ. το πώς θα γράψεις δεν έχει σημασία, το τι γράφεις έχει σημασία.

Το Ουράνιο τόξο της Βαρύτητας μου φάνηκε ότι αποτελεί το ζων σώμα της Γερμανικής Γλώσσας – ενώ είναι γραμμένο στα Αγγλικά. Το Ω γέγοναι, γέγοναι αποτελεί το ζων σωμα της τεχνολογίας – εις βάρος της Ελληνικής από όσους μιλάνε Ελληνικά.

I wish I could just stop, another moment will break my heart.

Όπως έγραψε ο Νίτσε, στο μέλλον την ηθική θα αντικαταστήσει η αισθητική και όταν μιλάμε για συντηρητισμό και αναχρονισμό θα στρέφουμε το βλέμμα μας στην ορθογραφία.

Fair enough.

Ο Ντοστογιέβσκι και η snuff βιοτεχνία

Το φιλμ που βλέπει ο Welles λειτουργεί σα στηθοσκόπιο.

Εξωτερικά, μοιάζει με ένα άψυχο αντικείμενο, είναι ένα άψυχο αντικείμενο. Όταν το τοποθετήσει στη μηχανή αποκαλύπτεται η «καρδιά που μαρτυρά». Όπως ο τύπος, στην ιστορία του Poe, που έχει κρύψει το πτώμα κάτω από τα σανίδια και ακούει το χτύπο της καρδιάς να πολλαπλασιάζεται, να γίνεται εκκωφαντικός, να τον προδίδει, έτσι ο Welles βλέποντας την ταινία με το έγκλημα νιώθει το χτύπο να γίνεται εκκωφαντικός, να ζητά εκδίκηση.

Εκδίκηση δεν είναι σωστή η λέξη σε μια ατμόσφαιρα τόσο πνιγηρή που νιώθεις το υγρό σεντόνι να κολλά επάνω σου μην αφήνοντας να αναπνεύσεις με ευκολία. There is no room for ideals in a mechanical place like this, φωνάζει ήδη από το 1984 – ή μήπως ήταν ήδη πολύ αργά τότε; – η Anne Clark στο Our darkness, που ναι υπήρξε δική μας, ή είναι ακόμη δική μας, γιατί η φυσική τάση των πραγμάτων είναι να γυρίζουν στην αρχική τους υφή και η δική μας να φωνάζουμε με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά «Φώτισόν μου το σκότος, Κύριε».

This mechanical place. Είναι το τίμημα που πληρώνουμε για το γεγονός ότι κάποιοι μπέρδεψαν το Teleologie με το Technologie ( και εξόρισαν από την ιδανική τους πολιτεία το Theologie θα συμπλήρωνα αλλά αυτό έχει να κάνει με τη δική μου αισθητική ) γιατί άλλωστε, ας μην ξεχνάμε, η καθοδική σπείρα στην Κόλαση αποτελεί τη σπουδαιότερη εφεύρεση της βιομηχανικής επανάστασης. Έστω και αν πρώτος που τη χρησιμοποίησε ήταν ο Δάντης και αργότερα συνήθιζε να τη βυθίζει στη σάρκα του ο Baudelaire για να αποδεικνύει το μάταιο των εγχειρημάτων της Τεχνολογίας να κολλήσει φτερά αγγέλων στους προφήτες της.

Ο κόσμος είναι δεδομένος και από εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Γιατί ενώ όλοι γνωρίζουν ότι είναι σάπιος, όλοι τον χρησιμοποιούν για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους ανάγκες. Και ιδού το αληθινό πρόβλημα της πολιτικής οικονομίας, να ικανοποιήσει απεριόριστες ανάγκες σε έναν κόσμο δεδομένων συνθηκών ο οποίος δε δημιουργήθηκε για να ικανοποιεί ανάγκες αλλά για να ανακατεύει το στομάχι. Ή έστω δημιουργήθηκε με το εξής flaw : όταν ικανοποιεί τις ανάγκες κάποιων να ανακατεύει το στομάχι άλλων.

In the light of the day πάντα θα υπάρχει η καρδιά που μαρτυρά, πάντα κάποιος θα είναι καταδικασμένος να την ακούει όπως ο Welles, κάποιος θα αναγκάζεται να αλείψει τη φέτα της πολιτικής οικονομίας με το φυστικοβούτυρο της οικιακής οικονομίας και εν τέλει να διαπιστώνει με τρόμο ότι το Τέλος ποτέ δεν ήταν η Τεχνολογία.

That s not the way that the story ‘s meant to go…

( Θα μπορούσε η snuff βιοτεχνία να λειτουργήσει ως το προανάκρουσμα της επελαύνουσας βιομηχανίας όπου τις αισθήσεις θα έχει αντικαταστήσει … τι θα αντικαταστήσει τις αισθήσεις; )

8ΜΜ : Ο Ντοστογιέβσκι και η snuff βιοτεχνία

«He’s experienced about as much pain and suffering as anyone I’ve encountered, give or take, and he still has Hell to look forward to.»

λέει ο γιατρός για ένα από τα θύματα του δολοφόνου στο 7even.

Ή το λέει ο Kevin Andrew Walker, ο σεναριογράφος της ταινίας; Και αν ναι για ποιον; Και πότε θα τελειώσει το βασανιστήριο;

Ασυζητητί, το 7even είναι πολύ καλύτερη ταινία από το 8MM.

Αλλά ίσως, αν ο Ντοστογιέβσκι ζούσε, αν έγραφε σενάρια για το Χόλιγουντ ή έστω για κάποιον, διαταραγμένο ας πούμε, σκηνοθέτη, νομίζω ότι θα έγραφε το 8MM, όχι το 7even.

Η διαστροφή, οι δαιμονισμένοι, the devil changes U, όπως λέει ο Phoenix στην ταινία χωρίς να αφήνει περιθώρια να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου.

Ούτε ελπίδα.

Ούτε U-turn.

Μπορεί να πρόκειται για μια αποτυχία. Για μια ταινία που αξίζει το 6,4 στο internet movie database. Αλλά δυστυχώς δε μπορεί να κριθεί ως ταινία αφού είναι κάτι περισσότερο.

Από τη μια μεριά υπάρχει το απόλυτο σχέδιο του δολοφόνου των θανάσιμων αμαρτημάτων. Σα μια προσπάθεια να αποφευχθεί το όγδοο και πιο θανάσιμο όλων, αυτό που περικλύουν 8 MM.

Αν δε θυμάσαι καλά την υπόθεση είναι γιατί δεν κατάλαβες τι εννοούσε ο κακός όταν έλεγε ότι τη γράφει για να βλέπει την έκπληξη στα μάτια των θυμάτων του όταν η γραφίδα αγγίζει το χαρτί.

Δεν εξεπλάγης;

Deep red is blurring my eyes, τραγουδούσεο Stephan Groth.

Τα λόγια φαίνεται να μην είναι αρκετά. Πότε μπορεί να συμβεί αυτό;

Δεν είναι ότι δεν είναι αρκετά, αρνείσαι να το παραδεχτείς. Δε μπορείς να συλλάβεις πώς είναι δυνατόν μια ζωή να αρχίζει μεν έξω από 8MM αλλά να τελειώνει μέσα σε αυτά, και ένας βιασμός και ένας φόνος να έχει απλώς ένα μάρτυρα και η δικαίωση ενός θύματος να εξαρτάται από το αν θα μπορέσει να εκδικηθεί αυτός που έτυχε να δει το φιλμ.

Είναι τόσο κλειστοφοβικό που δε μπορείς να βρεις τις λέξεις για να χτίσεις κάτι άλλο μέσα του.

Από τη μία μεριά υπάρχει το απόλυτο σχέδιο του Spacey, ένας κόσμος όπου άπειρες πιθανότητες συμπυκνώνονται σε ένα μυαλό, αυτό του δολοφόνου, από την άλλη μια τεράστια ελευθερία επιλογών που απελευθερώνεται και εγκλωβίζεται κατά βούληση σε ένα φιλμ 8MM το οποίο νιώθεις να σε κάνει να ασφυκτιάς.

Υποπτεύσαι ότι όλα διακυβεύονται σε ένα photo finish το οποίο, από τη στιγμή που θα επιλέξεις να χρησιμοποιήσεις, θα έχεις ήδη στερήσει τον εαυτό σου από τη δυνατότητα να νικήσει. Όλα

Μα

ΟΛΑ κρέμονται από την κλωστή η οποία ονομάζεται ελευθερία της βούλησης.

Αν πράγματι υπήρξε μια τέτοια ταινία ( ή μήπως έννοια;), έστω και στο μυαλό ενός σεναριογράφου, αυτόματα κάθε συζήτηση που αφορά το πόσο καλή είναι μια ταινία η οποία αναφέρεται στην τύχη της πρώτης ταινίας δεν έχει κανένα νόημα.

Όποιος έχει διαβάσει Μπόρχες το καταλαβαίνει.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η ανθρώπινη διαστροφή. Η βία. Το ότι εσύ ανακατεύεσαι με αυτά που άλλους τους ενθουσιάζουν.

Είπαν : πήγα προετοιμασμένος να δω την ταινία γνωρίζοντας το θέμα της. Και θέλει γερό στομάχι για να τη δεις.

Είχα δει μια φωτογραφία στο Σινεμά. Είχαν δίκιο. Θέλει πολύ γερό στομάχι για να αντέξεις τόση ανθρώπινη διαστροφή. Πολύ γερό στομάχι.

Η ταινία αρχίζει και τελειώνει εκεί που αρχίζει και τελειώνει το φιλμ των 8 MM. Γνωρίζεις ότι η αλήθεια δε μπορεί να ειπωθεί πια από κανέναν. Πόσο μάλλον από αυτόν που ξετύλιξε το φιλμ. Δεν έχει νόημα γιατί ήδη ψάχνεις να βρεις νόημα σε έναν κόσμο ο οποίος προ πολλού έχει αποδεχτεί αυτό που εν τέλει τον γέννησε, το ίδιο το έγκλημα που διαπράττεται μέσα στο φιλμ το οποίο τον περιέχει ως ντεκόρ.

Νιώθεις ένας κουβάς από σκατά, όχι γιατί είσαι σκληρός ή είσαι μαλθακός, πώς ενδιαφέρει το τι είσαι όταν ήδη είναι απτή η κακία; Από τη στιγμή που αυτή αποτυπώθηκε σε φιλμ ακυρώνει την ίδια την ελευθερία της βούλησης. Την ίδια την εξιλέωση έστω. Την κάθαρση.

Το μόνο που θα έσωζε τον ήρωα θα ήταν να μη δει εξαρχής τίποτε. Αλλά από τη στιγμή που είδε γνωρίζει. Είδε το photo finish.

The story is old I know.

Πήγαινε κοίτα τις τιμές στο ΙΚΕΑ, πήγαινε στο μολ να ανεβοκατεβαίνεις κυλιόμενες σκάλες με την ψευδαίσθηση ότι καις θερμίδες για να δοκιμάσεις τα πιο στενά ρούχα του επόμενου ορόφου, επισκέψου φίλους που είναι τόσο καλοί, τόσο ζεστοί που δε θα σε αναγκάσουν ποτέ να πεις U won t feel the warmth of friends around u.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το μόνο που μπορεί, αν μπορεί, να σε σώσει είναι να γονατίσεις μέσα σε μια Εκκλησία. Αλλά και εκεί αυτός ο κόσμος θα σε κυνηγάει, εν μέρει γιατί τον δημιούργησες. Ήσουν εκεί, δεν έστρεψες το βλέμμα αλλού, καλά έκανες, γιατί αν υπήρχε μια πιθανότητα να σωθεί, να αναπαυθεί μια ψυχή, ήταν να απωλέσεις τη δική σου.

Ήταν αυτό το φτερό για το οποίο κάνει λόγο ο Ezra Pound σε ένα Canto – ή μήπως για μια ζυγαριά;  A Pound of flesh costs more than a pound of flesh.

Κοίταζε ταινίες, καθώς γυρνάει η μπομπίνα, πετιέται το ποπ κορν στο οποίο δε μπορείς να βάλεις άλλο αλάτι γιατί ήδη έχει προκαθορισμένο, το άλας της γης, ο άνθρωπος με τις απόλυτα υγιεινές διαστροφές του, μια ταινία την οποία ξεκίνησες να βλέπεις για να καταλήξεις να βλέπεις τη δική σου ταινία και να μην ξέρεις αν αυτό που σε οδηγεί είναι η ελευθερία της βουλήσεως ή η όρεξη να αλέσεις στο στομάχι σου όλη τη διαστροφή του κόσμου μέχρι να φανούν επιτέλους οι γραμμές πίσω από τις οποίες ο Kino runner μεταφέρει τη μπομπίνα από σινεμά σε σινεμά μέχρι το ουράνιο τόξο της βαρύτητας διαγράφοντας την πορεία του να μας απαλλάξει τουλάχιστον από τον οδυνηρά χειρότερο κόσμο.

Θυμάσαι τον Fincher, ο σκηνοθέτης εδώ είναι ο Schumacher, αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν ο σκηνοθέτης ήταν ο Fincher, αν θα τελείωνε λόγου χάρη ποτέ η ταινία ή αν θα ήταν η ταινία που θα τελείωνε τον κινηματογράφο και θα απελευθέρωνε την πραγματικότητα εκείνη μπροστά στην οποία ο Pynchon διάλεξε να βομβαρδίσει την παραμικρή υποψία να την κλείσει μέσα στο δικό του έργο, το ζων σώμα της Γερμανικής γλώσσας.

Δομημένες σκέψεις. Θα έπρεπε να έχει ειρμό. Θα έπρεπε η περιγραφή της διαστροφής να είχε ειρμό. Για να γίνονται αντιληπτά όσα τελοσπάντων έχεις να πεις. Λες και θα είχε νόημα να καταλάβουν ότι είσαι ο μοναδικός που είδες την ταινία.

Όσους και αν σκοτώσεις δε θα μπορέσεις ποτέ, ποτέ να επιστρέψεις στη γυναίκα σου στο παιδί σου γιατί εν τέλει ο εφιάλτης θα έχει αποτυπωθεί επάνω σου, γιατί θα σε έχει ήδη μετατρέψει σε μέλος της αγέλης, γιατί θα έχει απελευθερώσει την πραγματικότητα ενός κινηματογραφικού εγχειρήματος σε κάτι τόσο βαρύ όσο η ίδια η πραγματικότητα.

Διαστροφή. A pound of flesh, no more no less.

Είναι απίστευτο. Βιάζουν σκοτώνουν μια κοπέλα, η μόνη απόδειξη να είναι ένα φιλμ για ένα μόνο θεατή, που θα δει ένας ακόμη, πόσο πιο βαθιά θαμμένη μπορεί να είναι η ελπίδα για δικαίωση, να μην υπάρχει αστυνομία σε ολόκληρο το φιλμ, να μην υπάρχει άλλος εκτός από εσένα που το βλέπεις να διεκδικήσει το αυτονόητο, τη δικαίωση, a work in progress, να ψάχνεις μέσα σου για να βρεις ένα μόνο λόγο να πείσεις όσους είναι έξω από αυτό ότι έχεις δίκιο αλλά να σε αγνοούν, όχι επειδή δεν τους ενδιαφέρει να σε ακούσουν ή να μάθουν αλλά γιατί απλά δε μπορούν, είναι απίστευτο το πόσο μοιάζει με τη ζωή ο θάνατος ενός μικρού κοριτσιού, απίστευτο που όλη αυτή η διαστροφή δε μπορεί να αποτυπωθεί πουθενά αλλού πέρα από το φιλμ ή πέρα από το χαρτί, πόσο εν τέλει μοιάζει η ίδια η ζωή λιγότερη από τα λόγια για να περιγράψεις την αντίστροφη μέτρηση της που γίνεται διαστροφή καθώς η ζωή εξαντλείται.

Άραγε κατά τη διάρκεια της ταινίας διαπιστώνεις ότι ποτέ ο θεατής δεν ήλθε πιο κοντά στον κινηματογράφο; Διαπιστώνεις ότι ο Nicholas Cage είσαι εσύ, απλώς γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, γιατί δε σου το επιτρέπει η απόφασή σου να δεις την ταινία;

Το υποπτευόσουν; Το περίμενες;

Απίστευτο που όσο και αν φωνάξεις δε θα υπάρξει κανείς να σε ακούσει

In celluloid no one can hear you scream indeed.

Ακούς τη μουσική του Danna θυμάσαι το Exotica. Σου έρχεται να βάλεις τα γέλια. Η ειρωνεία. Η διαστροφή. Η ειρωνεία. Η βελόνα του πικ απ. Όταν η βελόνα του πικ απ κολλάει η διαστροφή γίνεται ειρωνεία, η ειρωνεία γίνεται διαστροφή, ο άνθρωπος γίνεται ένα déjà vu το οποίο, όπως έλεγε ο Taylor – για να ελάφρύνουμε το κλίμα ενθυμούμενοι πολέμους αιματοχυσίες – απλά ξαναζεί τις στιγμές του για να κάνει καινούρια λάθη.

Over and over, again and again, στο 7even έλεγαν ότι βρέχει όλη την ώρα ως την τελική σκηνή όπου το φως είναι εκτυφλωτικό – μετά ο Οιδίποδας τυφλώνεται – στα MM δεν υπάρχει ούτε μια αχτίδα μετά μεσημβρίας φωτός.

Γιατί, όπως και αν το δεις πια, δε διακρίνεις τίποτε άλλο – είτε διατηρείς την όρασή σου ακέραια είτε έχεις βγάλει τα μάτια σου, είτε στο φως είτε στο σκοτάδι – πέρα από το αυτονόητο : ότι η ελευθερία της βούλησης αναιρέθηκε. Έστω στιγμιαία. Ακόμη χειρότερα. Στο 7even ήταν το τέλος της προσπάθειας που άφηνε τον άνθρωπο να αγωνιά, στα MM εξαρχής το παιχνίδι ήταν χαμένο.

A work in progress.

Ο Ντοστογιέβσκι κοιτάζοντας το Χριστό του Χολμπάιν είχε μια ακόμη από εκείνες τις στιγμές αποκάλυψης, ο Κρόνεμπεργκ δεν έβλεπε τίποτε άλλο στην τελολογική ενσάρκωση του Θεού πέρα από το θρίαμβο της τεχνολογίας, ο Andrew Kevin Walker σε τι απέβλεπε; So far from where he intended to go; Ή μήπως ακριβώς εκεί που αποσκοπούσε;

Όλη αυτή η διαστροφή είναι τρομακτική ακριβώς επειδή είναι ετυμηγορία, είναι πανάκεια, είναι γιατρικό, δηλητήριο, είναι μιθριδατισμός του πνεύματος, είναι αργές γαστέρες σε συσκευασία ψυχαναγκασμού, μια επίτομη ιστορία της κόλασης, ένα photo finish σε έναν αγώνα στον οποίο θα πρέπει να ενημερώνεσαι συνεχώς ότι συμμετέχεις.

Αλλά πρώτ’ απ’ όλα είναι…

a work in progress

A merciful release : Floatland

«Flood I» and «Flood II» uses the word flood as a metaphor: «It’s sex—at least in this context. Most people, if you think about it, only get wet under certain circumstances. […] Water is something so mammoth, so a flood is emotionally very stimulating.»

Andrew Elbridge

I looked longingly to Mr Eldritch and his assorted musical gadgetry for a lifeline.

( http://talesfromthefarawaytree.blogspot.gr/2013/07/the-worlds-end-merciful-release.html )

http://www.wordreference.com/engr/float

 

 

Δεν θυμάμαι σε ποιο απροσδιόριστο παρελθόν ξεκίνησαν όλα αλλά υποθέτω ίσως όταν διάβασα για το

BIV

Brains In a Vat ( http://en.wikipedia.org/wiki/Brain_in_a_vat )

Το Matrix στηρίχτηκε εκεί. Θυμόμαστε όλοι που βρίσκονται οι άνθρωποι στο Matrix. Μοιάζουν να γεννιούνται μέσα σε ένα δοχείο και έπειτα να συνδέεται το μυαλό τους με μια κατάσταση την οποία προβάλλει ως κόσμο γύρω τους. Και έτσι δημιουργείται η πραγματικότητα.

Ακόμη πιο σύντομα: η πραγματικότητα γύρω μας υπάρχει, ρωτάει ο Καρτέσιος, ή μήπως απλώς είναι ένα παιχνίδισμα για το οποίο δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ούτε το ίδιο το μυαλό;

Ο βλάκας ο Κιάνου Ριβς γεννήθηκε μέσα σε ένα δοχείο, γεννήθηκε μέσα στο μάτριξ.

Τότε πρέπει να μπήκε η αμφιβολία μέσα μου.

Απλώς αντί για το δοχείο άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως γεννήθηκα μέσα σε

λεκάνη τουαλέτας

Brain In a (toilet) Bowl

BI(T)B

Ο Ντεκάρτ αναρωτιόταν για την ύπαρξη του όποτε σκεπτόταν το μυαλό του και εγώ όποτε με ενοχλούσε το έντερο. Αυτοαναφορικότητα;

Η εξέλιξη των ειδών.

Ένα είδος φόβου ( rigueur γαλλιστί, παντεσπάνι ελληνική μετάφραση).

Σαν να μη έφτανε ο φιλοσοφικός εφαψίας που ένιωθα να σκιρτά μέσα μου όταν έπιανα το χαρτί υγείας, είδα και το

The Others

μια ταινία του περασμένου αιώνα. Στην πραγματικότητα είναι ο φόβος των μικροβίων αποτυπωμένος στο σελιλόιντ.

Εκεί οι ήρωες κλειδώνουν τις πόρτες των δωματίων πίσω τους. Ξεκλειδώνουν, ανοίγουν, κλείνουν, κλειδώνουν. Η ανθρώπινη μηχανική του BIV εμπεδωμένη στις καθημερινές συνήθειες μιας οικογένειας η οποία μπορεί να μην υπήρξε και ποτέ.

Δεν έφτανε δηλαδή η θεωρία του Ντεκάρτ, έπρεπε να γυριστεί μια ταινία που όλος ο τρόμος της συμπυκνώνεται στο να ανοιγοκλείνουν οι πόρτες.

Γιατί; Δεν δίνεται απάντηση. Αλλά ήταν αρκετό.

Άρχισα, όποτε μπαινοβγαίνω στην τουαλέτα, να κλειδώνω και να ξεκλειδώνω τη συγκεκριμένη πόρτα. Μια απόλυτα λογική κίνηση στα πλαίσια του BI(T)B. Ίσως όχι στα μάτια πολλών οι οποίοι θα περίμεναν να πράττω το ίδιο με την πόρτα της κουζίνας (Ίσως γι’ αυτό η τάση της εποχής να είναι η κουζίνα στο σαλόνι;)

Άραγε γεννηθήκανε και άλλοι μέσα στη λεκάνη;

Δεν είχε σημασία.

Αλλά από την άλλη δεν με έπειθε ότι ήμουν το μοναδικό BI(T)B.

(Πείστηκα αργότερα, ότι δεν ήμουν, όταν είδα ούρα γύρω από τις λεκάνες στα μπιστρό).

Ή δεν με έπειθε ότι όλα είναι όπως δείχνουν.

Όταν πήγαινα για καφέ παρατηρούσα ότι επισκεπτόμουν τουλάχιστον μια φορά την τουαλέτα. Ίσως και περισσότερες. Γιατί; Έβρισκα την απάντηση «γιατί κατουριέσαι» πολύ αστεία. Με την ίδια λογική θα έπρεπε κάθε φορά που γυρίζω σπίτι μετά τον καφέ να κάνω σεξ. Γιατί εκεί που πήγαινα για καφέ είχε πολλές γυναίκες. Εννοώ ότι έβρισκα την απάντηση καθόλου καλλιτεχνική. Ήταν μια απάντηση του τύπου αφού υπάρχει η τουαλέτα, πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε ώστε να απομυζήσουμε όλες τις δυνατότητες που μας δίνει για να περάσουμε καλά.

Να εκμεταλλευτούμε όλες τις δυνατότητες της τεχνολογίας κατουρώντας συνέχεια.

Το θέμα είναι ότι όταν γύρναγα σπίτι δεν έκανα σεξ, απλώς πήγαινα πάλι στην τουαλέτα.

Ήταν ύποπτο. Τουλάχιστον.

Κανείς δεν μπορούσε να με πείσει πως κάποιος που δεν πήγαινε στην τουαλέτα είχε δυο γκόμενες τη φορά, μια για έξω και μια για το σπίτι. Το ξέρω πως ακούγεται σεξιστικό αλλά είναι ο μόνος τρόπος να δείξω τα πασιφανή. Αυτά που δεν έβλεπαν όσοι πήγαιναν αμέριμνοι στην τουαλέτα.

Άρχισα να πίνω για να μη θυμάμαι πόσες φορές πήγαινα στην τουαλέτα όταν έβγαινα έξω αλλά σαν να αντιδρούσε ο ίδιος μου ο οργανισμός στην απόφασή μου περνούσα όλο και περισσότερη ώρα στην τουαλέτα –  δεν ήξερα ότι η μπίρα είναι διουρητική.

( Αλλά τι δεν είναι διουρητικό;).

Οι ιστοί της συνομωσίας που με οδηγούσε στην τουαλέτα γίνονταν ολοένα και πιο φανεροί Δεν ήθελα να γίνω a freshly squashed spidy στον ιστό από κάτουρα που έπλεκαν γύρω μου.

Άρχισα να πηγαίνω συνειδητά στην τουαλέτα : δεν εννοώ ότι προγραμμάτιζα πότε θα πάω. Εννοώ ότι κοίταζα πια γύρω, αφουγκραζόμουν το χώρο, πρόσεχα τη διακόσμηση. Το αποτέλεσμα ήταν στην αρχή να κατουράω απέξω. Το τίμημα μάλλον.

Αλλά είχε τα αποτελέσματά του. Για εμένα, όχι για τις καθαρίστριες.

Ένα πρώτο ερώτημα : τι γύρευε ο καλόγερος στο πίσω μέρος της πόρτας;

( Δεν έχω απάντηση, αλλά νομίζω ότι δεν αφαιρεί τίποτε από τη δόξα μου της ανακάλυψης του σχεδίου και δεν προσθέτει τίποτε σημαντικά περισσότερο στο ίδιο το σχέδιο )

Ένα δεύτερο : γιατί πλένουμε τα χέρια μετά και όχι πριν την επίσκεψη στην τουαλέτα;

(Ούτε γι’ αυτό είμαι σίγουρος αλλά πιθανολογώ ότι απλώς υπάρχει ως ακασικό αρχείο στις τουαλέτες για να σου αποσπά την προσοχή από το τρίτο και βασικό ερώτημα)

Το οποίο είναι:

Γιατί σε μερικές τουαλέτες δεν υπάρχει κλειδί για να κλειδώνουν;

Μήπως γιατί απλώς είναι χαλασμένες οι πόρτες;

Θα μπορούσα να γελάω ώρες με την αφέλεια μερικών. Οι συγκεκριμένες πόρτες μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο αλλά όχι χαλασμένες.

( ΄Η μήπως θα έπρεπε για να εξοικειωνόμαστε με το λεξιλόγιο να μιλάω για πύλες;

Πύλες που έχουν πια ανοίξει; ).

Έκανα καιρό να καταλάβω τι συμβαίνει. Έπρεπε να περάσω ώρες μέσα στην τουαλέτα κοιτάζοντας γύρω μου για να το δω.

Να εξαργυρώσω την αγωνία με τα ναύλα που θα με περάσουν απέναντι.

Όπως ο Renton σε εκείνη τη βουτιά στην τουαλέτα που ψάχνει τα χάπια του.

Methedrine (θα έβαζα στοίχημα).

Φυσικά ο Renton ήταν μονομανής. Αντίθετα με εμένα.

Έπρεπε να βάλω τις προτάσεις σε μια λογική σειρά.

Αλλά όπως πάντα δεν ερχόταν ουδεμία σκέψη.

Ως που επισκέπτηκα την πιο καθαρή τουαλέτα στον κόσμο –  εν αντιθέσει με την πιο βρώμικη του Renton. Δεν μπορώ να πω πoια είναι γιατί θα θεωρηθεί spam ( spam : περιλαμβάνει την αρχική διήθηση όλων των πλεοναζόντων ουσιών την επαναπορρόφηση κάποιων εξ’ αυτών και την απέκκριση του ούρου ή ούρηση σε φιλικά sitesκαι στα νεύρα ) αλλά θα πω ότι όταν άρχισα να κατουράω έπαιζε το Dominion Mother Russia.

Δεν το έπαιζε. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Αλλά το έπαιζε τρόπον τινά στο μυαλό μου το οποίο λειτουργεί μόνο όταν απελευθερώνεται ο οργανισμός μου από το έντερο, το έντερο από τα περιττά etc.

Η τουαλέτα γεμάτη πεντακάθαρα πλακάκια.

Ο Elbridgeτο μοναδικό βρώμικο πλακάκι σε μια σειρά από κάτασπρα πλακάκια αλλά ακριβώς εκείνο που χρειαζόταν για να συμπληρωθεί το παζλ. Το ανάποδο dστο όνομά του που οδηγεί στη γέφυρα των Ελ. Η ίδια η σωτηρία του Ελληνισμού του δελτίου του Μαλέλη στην πράξη της προδοσίας αυτού που θα τον σώσει.

White treason… A white house in a red square…

Και φυσικά η πιο αμφίσημη λέξη στον κόσμο

Gift

          αν είναι κεφαλαίο το G πρόκειται για γοτθικό δηλητήριο, αν μικρό για αγγλοσαξωνικό δώρο και αν το συνοδεύουν 3 αστερίσκοι το αγγλοσαξωνικό παρελθόν του Von στο Αμβούργο. –

Αυτό ήταν μια ανακάλυψη.

Αλλά ήταν φυσικό να μην το μάθει ποτέ κανείς. Γιατί το συγκεκριμένο club δεν έβαζε sisters. Ανήκε στο Hussey; Δεν γνωρίζω. Δεν με ενδιαφέρει. Απλώς θυμόμουν το White treason. Το μαύρο πλακάκι στον άσπρο τοίχο της τουαλέτας στην οποία κλείδωνα το μυαλό μου. Το Air on G string στο δικό μου 7even.

Η διακειμενικότητα στους στίχους του Von : Στο Wasteland του Eliot ο βασιλιάς ψαράς πρέπει να βρει τον τρόπο για να κάνει εύφορη τη γη. Στο Floodland; On the album title Eldritch commented: «I just wrote the songs and it’s only afterwards that you think ‘My God, there’s water all the way through this.’ It’s obviously got a lot to do with living here, because Hamburg’s full of water.

Δηλαδή θέλει να μας πει ότι στο Αμβούργο έχει πολύ νερό. Σκατά. Πολλά χάμπουργκερ έχει στο Αμβούργο Von. ( Και εκείνη την ομάδα που υποστηρίζουν όσοι νομίζουν ότι η μπάλα είναι τετράγωνη όπως εσύ ).

Ο Von συνδιαλέχθηκε με τον Eliot δημιουργώντας το Floodland (ο αληθινός τίτλος Floatland, η χώρα του φλοτέρ).  Φυσικά δεν ήταν αυτό το μοναδικό του Gift στην ανθρωπότητα. Είχε προηγουμένως φροντίσει με τους Sisterhood να μας ρίξει στάχτη στα μάτια. Εκ των υστέρων πρέπει να μετάνιωσε που δεν είπε όλη την αλήθεια και απλώς φρόντισε να την περάσει μέσα από διακειμενικότητες και χαλασμένα φλοτέρ γι’ αυτό και έκανε το goth G***, για να μη μιλήσει εν τέλει για τη Goatland, τη χώρα του κατσικίσου τυριού και των τράγων της ενημέρωσης.

Αλλά ας πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.

Οι Sisters εμφανίζονται το 1985. O Marx έχει γράψει για το περίφημο αυτό που πλανάται επάνω από την Ευρώπη, το ίδιο και ο Von so dark all over Europe μπλα μπλα, απλά ο ένας αναφέρεται στον κομμουνισμό και ο άλλος στον Gary– δεν είναι σίγουρο ποιος σε τι. Δεν ενδιαφέρει. Το 1986 τα σπάνε και βγάζει το Gift με τους Sisterhood. Μάλιστα. Ο Von έχει πια γνωρίσει όλη την αλήθεια. Δώστε βάση στο RainfromHeaven και στο –hood του Sisterhood.

Όλοι κοιτάμε τον ουρανό για όξινη βροχή. Αυτό λέγεται επίδραση κοόρτης. Το να σημαδεύεται μια ολόκληρη γενιά από μια εμπειρία. Π.χ. επίδραση κοόρτης ήταν και ο Γκάλης – σχεδόν για όλους, ακόμη και για τους παοκτζήδες – hate is a four letter word. Η δική μου γενιά σημαδεύεται από την πυρηνική ενέργεια και τον Γκάλη – η Ελλάδα το 87 είναι γεμάτη από μπασκέτες, ψυγεία Αγνό και το final countdown.

Η βροχή και η κουκούλα για να σωθούμε από το Δηλητήριο το οποίο ως δώρο θα έρθει.

Έχει προετοιμάσει το έδαφος.

Βγάζει το Floodland. Και τι λέει ο τσίφτης. Είπα flood γιατί σκέφτομαι το sex. Μάλιστα. Αυτά μας τα Παν και άλλοι ανάμεσα στους οποίους ο Sigmund Pan. Φυσικά και δεν σκέφτεσαι το sex Von. Όχι τουλάχιστον στα τραγούδια. Όχι με τον τρόπο του Freund.

Δεν υπάρχει αληθινός Φίλος του Ανθρώπου εκτός από τον Σκύλο που θα ξεθάψει τα κόκαλα που έθαψε στην αυλή του ο Στέτσον με τον ποιητή της Έρημης Χώρας.

Skeletons in the backyard

Skeletons in the closet

Skeletons in the toilet

Με το Flood ο Von θέλει να μας πείσει ότι σκέφτεται πλημμύρες από νερό. Και όντως αυτό σκέπτεται αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια πάλι. Γιατί δεν λέει από πού προέρχεται το νερό.

( Ο Ταρκόφσκι π.χ. πολύ νερό στις ταινίες του, από το Θεό, τη στολίσναγια ή τα ούρα που δεν μπορεί να συγκρατήσει όταν ακούει τη σοβιέτ εκδοχή των νερών. Τόσο που γίνεται ο καλλιτέχνης που σφραγίζει ό,τι έχει ειπωθεί, ό,τι είχε να ειπωθεί σε σχέση με το νερό. Ναι, εν μέρει. Σε σχέση με το νερό από τον ουρανό. Η Κιβωτός του Σινεμά μετά την εμπειρία του Ταρκόφσκι ακόμη περιμένει να βρει στεριά το περιστέρι της ( α, τη βρήκε με την Εξαρχόπουλος ξέχασα αχαχα

ΑΧΑΧΑΧΑΧΧΧΑ.

Ευτυχώς έρχεται ο άλλος Vonμε το Nympho να δούμε μια σοβαρή τσόντα) )

Γιατί ο Von έχει δει το νερό που θα έλθει ως τσουνάμι (water is something so mammoth) αλλά

από την τουαλέτα.

Από τη βουλωμένη τουαλέτα.

Από την τουαλέτα στην οποία οι πύλες θα είναι ανοιχτές (χαλασμένες οι πόρτες, ε;)

Από την τουαλέτα στην οποία το φλοτέρ δεν θα δουλεύει.

Και εκεί ακριβώς ποντάρει : γνωρίζει μεν αλλά δεν μπορεί να μιλήσει παρά μόνο μέσω των στίχων του. Το γιατί έχει να βγάλει δίσκο τόσο έτσι εξηγείται ως αδυναμία ούρησης για λόγους αισθητικής κατανάλωσης.

Οπότε μόνο προειδοποιεί –  ή προοδοποιεί ανοίγοντας δρόμους για τα νερά.

Οι στίχοι τα λένε όλα. Για τη συμπαιγνία των υδραυλικών με τα πλάσματα τα οποία αναμένουν να ανοίξουν οι πύλες και να πλημμυρίσουν τη γη. Είπαν ότι οι στόλοι των μεγάλων δυνάμεων συγκεντρώνονται στο Σουδάν γιατί ανοίγουν οι πύλες. Η πραγματικότητα συμβαδίζει για μια και μοναδική φορά με τα δελτία ειδήσεων: Οι στόλοι των μεγάλων δυνάμεων συγκεντρώνονται όντως για να αντιμετωπίσουν την πειρατεία.

(Ο Ρεμπώ δεν έγινε τυχαία έμπορος όπλων στο Χαράρ, ήθελε απλά να τινάξει στον αέρα τα μυαλά της γαλλικής διανόησης και του ΝΑΤΟ πολύ πριν το θελήσει ο Ντε Γκωλ)

Για να δει τις πύλες αρκεί όποιος το θέλει να ψάξει για τουαλέτες που δεν έχουν κλειδί. Ή αν δεν έχει την υπομονή επειδή κατουριέται να δει τους στίχους

I hear the roar of a big machine
Two worlds and in between
Hot metal and methedrine
I hear empire down
I hear empire down

The roar of the Big machine ε;

Προκαλώ όποιον μπορεί να μου απαντήσει γιατί ένας τέτοιος γαμημένος πολιτισμός που έχει εφεύρει ακόμη και προφυλακτικά εωσφόρους δεν μπόρεσε να φτιάξει αθόρυβα
καζανάκια (
we serve an old moan in a dry season ). Ανάμεσα σε δυο κόσμους ε; Αυτόν που περιμένει να ξεχυθεί από τις βουλωμένες τουαλέτες και τον δικό μας. Methedrine; Μην μου πεις, βούτηξες και εσύ σαν τον Renton για τη μεθαμφεταμίνη σου στη χειρότερη τουαλέτα της Σκατίας;

Πάμε παρακάτω :

We got the kingdom, we got the key
We got the empire, now as then,
We don
’t doubt, we don’t take direction,

Μάλιστα. Και ξαφνικά οι πύλες θα κλείσουν γιατί θα έχει βρεθεί το κλειδί αλλά αφού φυσικά αυτοί που πρέπει να βγουν από τις τουαλέτες με τις χαλασμένες πόρτες βγουν.
Πόρτες, ε;

Πόρτες αντίληψης; Πώς λένε την Patricia; Morrison; The doors of perception; Και πού έπαιζε μπάσο πριν τους Sisters? The Gun Club? Λέω εγώ τώρα τι ήταν οι Gun Club? Μήπως υδραυλικοί? Μήπως το gun δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός για το μοχλό του καζανακίου;

Ας το δούμε με όρους συγχρονικότητας, ο Von μαρτυρά πότε θα γίνουν αυτά. Πότε η Wastelandθα γίνει Floatland για να γίνει Neverland

I had a face on the mirror
I had a hand on the gun
I had a place in the sun and a
Ticket to Syria

Μάλιστα. Συρία, το πρόσωπο κολλημένο στον καθρέφτη της τουαλέτας, το χέρι στο μοχλό του καζανακίου και η δόξα που εξασφαλίζει η commercial sunccess του Floodland.

Ανθρωπιστική ακράτεια στη Συρία από ανθρωπιστές Δυτικούς που τους πιέζει η φούσκα να κατουρήσουν ανθρώπινα δικαιώματα στη Μέση Ανατολή δηλαδή strange men rent strange flowers. Ο ανθός του δυτικού πολιτισμού στη μεγάλη μεσογειακή λεκάνη. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Ήρθε η ώρα να δοθεί το σύνθημα. Με το τράβηγμα του μοχλού. Κατάλαβα ότι είμαι σαν τον Keanu Reeves. Ίσως όχι τόσο βλάκας αλλά αρκετά ηλίθιος. Περιμένουν να δώσω το σύνθημα. Πιθανολογώ από μια τουαλέτα στην Καρύτση ή στα πέριξ. Αρκετά ηλίθιος αλλά προλαβαίνω.

Να σταματήσω να κατουράω σε τουαλέτες.

Όποτε συγκεντρώνονται του ΟΗΕ με πιέζει η φούσκα μου.

Like a million voices call my name
Like a million voices calling
Not now, not never again…
Sitting here now in this bar for hours
Strange men rent strange flowers
Seconds to the drop but it feels like hours and i
Think I’m going to…going to…,
This, this is the way it was
This, this is the way it is
When the water come rushing, rushing in

Ο Elbridge στο bar, ώρες περνάνε χωρίς τουαλέτα, δευτερόλεπτα για να ουρήσει, γνωρίζει τις συνέπειες αν τραβήξει το μοχλό, το νερό θα έλθει.

Πώς το κατάλαβα ότι μου είχαν στήσει παγίδα; Ότι ήμουν αυτός που επέλεξαν για να δώσει το σύνθημα; Από το nick που επέλεξα, που μου επέλεξαν για την ακρίβεια.

Kino runner for the DDR

 Τώρα όμως ξέρω. Τώρα θα κατουράω σε στενοσόκακα.

Θ’ αποφεύγω περίεργους τύπους με περίεργα λουλούδια. Πιθανολογώ εννοεί Δυτικούς φιλανθρώπους ή υδραυλικούς με γαλλικά κλειδιά. Ένα και το αυτό.

Andrew Elbridge as Baywatch: η γέφυρα των Ελ (As the water flows over the bridge (We forgive as we forget)). Ο Elbridge, ο Μητς Μπιουκάναν της μουσικής, αρκείται ή αρνείται να πετάξει σωσίβιο.

Δεν πρόκειται για προσβολή της δημοσίας αιδούς αλλά για ανθρωπισμό.

Αν ήμουν της Α.Σ.Κ.Τ. θα μπορούσα να δικαιολογήσω το κατούρημα σε εξωτερικούς χώρους ως event και το Σ.ΚΑ.Τ.Α. ως δρώμενο.

Μόνο την ΑΣΚΤ δεν θα μπορούσα να δικαιολογήσω.