8ΜΜ : Ο Ντοστογιέβσκι και η snuff βιοτεχνία

«He’s experienced about as much pain and suffering as anyone I’ve encountered, give or take, and he still has Hell to look forward to.»

λέει ο γιατρός για ένα από τα θύματα του δολοφόνου στο 7even.

Ή το λέει ο Kevin Andrew Walker, ο σεναριογράφος της ταινίας; Και αν ναι για ποιον; Και πότε θα τελειώσει το βασανιστήριο;

Ασυζητητί, το 7even είναι πολύ καλύτερη ταινία από το 8MM.

Αλλά ίσως, αν ο Ντοστογιέβσκι ζούσε, αν έγραφε σενάρια για το Χόλιγουντ ή έστω για κάποιον, διαταραγμένο ας πούμε, σκηνοθέτη, νομίζω ότι θα έγραφε το 8MM, όχι το 7even.

Η διαστροφή, οι δαιμονισμένοι, the devil changes U, όπως λέει ο Phoenix στην ταινία χωρίς να αφήνει περιθώρια να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου.

Ούτε ελπίδα.

Ούτε U-turn.

Μπορεί να πρόκειται για μια αποτυχία. Για μια ταινία που αξίζει το 6,4 στο internet movie database. Αλλά δυστυχώς δε μπορεί να κριθεί ως ταινία αφού είναι κάτι περισσότερο.

Από τη μια μεριά υπάρχει το απόλυτο σχέδιο του δολοφόνου των θανάσιμων αμαρτημάτων. Σα μια προσπάθεια να αποφευχθεί το όγδοο και πιο θανάσιμο όλων, αυτό που περικλύουν 8 MM.

Αν δε θυμάσαι καλά την υπόθεση είναι γιατί δεν κατάλαβες τι εννοούσε ο κακός όταν έλεγε ότι τη γράφει για να βλέπει την έκπληξη στα μάτια των θυμάτων του όταν η γραφίδα αγγίζει το χαρτί.

Δεν εξεπλάγης;

Deep red is blurring my eyes, τραγουδούσεο Stephan Groth.

Τα λόγια φαίνεται να μην είναι αρκετά. Πότε μπορεί να συμβεί αυτό;

Δεν είναι ότι δεν είναι αρκετά, αρνείσαι να το παραδεχτείς. Δε μπορείς να συλλάβεις πώς είναι δυνατόν μια ζωή να αρχίζει μεν έξω από 8MM αλλά να τελειώνει μέσα σε αυτά, και ένας βιασμός και ένας φόνος να έχει απλώς ένα μάρτυρα και η δικαίωση ενός θύματος να εξαρτάται από το αν θα μπορέσει να εκδικηθεί αυτός που έτυχε να δει το φιλμ.

Είναι τόσο κλειστοφοβικό που δε μπορείς να βρεις τις λέξεις για να χτίσεις κάτι άλλο μέσα του.

Από τη μία μεριά υπάρχει το απόλυτο σχέδιο του Spacey, ένας κόσμος όπου άπειρες πιθανότητες συμπυκνώνονται σε ένα μυαλό, αυτό του δολοφόνου, από την άλλη μια τεράστια ελευθερία επιλογών που απελευθερώνεται και εγκλωβίζεται κατά βούληση σε ένα φιλμ 8MM το οποίο νιώθεις να σε κάνει να ασφυκτιάς.

Υποπτεύσαι ότι όλα διακυβεύονται σε ένα photo finish το οποίο, από τη στιγμή που θα επιλέξεις να χρησιμοποιήσεις, θα έχεις ήδη στερήσει τον εαυτό σου από τη δυνατότητα να νικήσει. Όλα

Μα

ΟΛΑ κρέμονται από την κλωστή η οποία ονομάζεται ελευθερία της βούλησης.

Αν πράγματι υπήρξε μια τέτοια ταινία ( ή μήπως έννοια;), έστω και στο μυαλό ενός σεναριογράφου, αυτόματα κάθε συζήτηση που αφορά το πόσο καλή είναι μια ταινία η οποία αναφέρεται στην τύχη της πρώτης ταινίας δεν έχει κανένα νόημα.

Όποιος έχει διαβάσει Μπόρχες το καταλαβαίνει.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η ανθρώπινη διαστροφή. Η βία. Το ότι εσύ ανακατεύεσαι με αυτά που άλλους τους ενθουσιάζουν.

Είπαν : πήγα προετοιμασμένος να δω την ταινία γνωρίζοντας το θέμα της. Και θέλει γερό στομάχι για να τη δεις.

Είχα δει μια φωτογραφία στο Σινεμά. Είχαν δίκιο. Θέλει πολύ γερό στομάχι για να αντέξεις τόση ανθρώπινη διαστροφή. Πολύ γερό στομάχι.

Η ταινία αρχίζει και τελειώνει εκεί που αρχίζει και τελειώνει το φιλμ των 8 MM. Γνωρίζεις ότι η αλήθεια δε μπορεί να ειπωθεί πια από κανέναν. Πόσο μάλλον από αυτόν που ξετύλιξε το φιλμ. Δεν έχει νόημα γιατί ήδη ψάχνεις να βρεις νόημα σε έναν κόσμο ο οποίος προ πολλού έχει αποδεχτεί αυτό που εν τέλει τον γέννησε, το ίδιο το έγκλημα που διαπράττεται μέσα στο φιλμ το οποίο τον περιέχει ως ντεκόρ.

Νιώθεις ένας κουβάς από σκατά, όχι γιατί είσαι σκληρός ή είσαι μαλθακός, πώς ενδιαφέρει το τι είσαι όταν ήδη είναι απτή η κακία; Από τη στιγμή που αυτή αποτυπώθηκε σε φιλμ ακυρώνει την ίδια την ελευθερία της βούλησης. Την ίδια την εξιλέωση έστω. Την κάθαρση.

Το μόνο που θα έσωζε τον ήρωα θα ήταν να μη δει εξαρχής τίποτε. Αλλά από τη στιγμή που είδε γνωρίζει. Είδε το photo finish.

The story is old I know.

Πήγαινε κοίτα τις τιμές στο ΙΚΕΑ, πήγαινε στο μολ να ανεβοκατεβαίνεις κυλιόμενες σκάλες με την ψευδαίσθηση ότι καις θερμίδες για να δοκιμάσεις τα πιο στενά ρούχα του επόμενου ορόφου, επισκέψου φίλους που είναι τόσο καλοί, τόσο ζεστοί που δε θα σε αναγκάσουν ποτέ να πεις U won t feel the warmth of friends around u.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το μόνο που μπορεί, αν μπορεί, να σε σώσει είναι να γονατίσεις μέσα σε μια Εκκλησία. Αλλά και εκεί αυτός ο κόσμος θα σε κυνηγάει, εν μέρει γιατί τον δημιούργησες. Ήσουν εκεί, δεν έστρεψες το βλέμμα αλλού, καλά έκανες, γιατί αν υπήρχε μια πιθανότητα να σωθεί, να αναπαυθεί μια ψυχή, ήταν να απωλέσεις τη δική σου.

Ήταν αυτό το φτερό για το οποίο κάνει λόγο ο Ezra Pound σε ένα Canto – ή μήπως για μια ζυγαριά;  A Pound of flesh costs more than a pound of flesh.

Κοίταζε ταινίες, καθώς γυρνάει η μπομπίνα, πετιέται το ποπ κορν στο οποίο δε μπορείς να βάλεις άλλο αλάτι γιατί ήδη έχει προκαθορισμένο, το άλας της γης, ο άνθρωπος με τις απόλυτα υγιεινές διαστροφές του, μια ταινία την οποία ξεκίνησες να βλέπεις για να καταλήξεις να βλέπεις τη δική σου ταινία και να μην ξέρεις αν αυτό που σε οδηγεί είναι η ελευθερία της βουλήσεως ή η όρεξη να αλέσεις στο στομάχι σου όλη τη διαστροφή του κόσμου μέχρι να φανούν επιτέλους οι γραμμές πίσω από τις οποίες ο Kino runner μεταφέρει τη μπομπίνα από σινεμά σε σινεμά μέχρι το ουράνιο τόξο της βαρύτητας διαγράφοντας την πορεία του να μας απαλλάξει τουλάχιστον από τον οδυνηρά χειρότερο κόσμο.

Θυμάσαι τον Fincher, ο σκηνοθέτης εδώ είναι ο Schumacher, αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν ο σκηνοθέτης ήταν ο Fincher, αν θα τελείωνε λόγου χάρη ποτέ η ταινία ή αν θα ήταν η ταινία που θα τελείωνε τον κινηματογράφο και θα απελευθέρωνε την πραγματικότητα εκείνη μπροστά στην οποία ο Pynchon διάλεξε να βομβαρδίσει την παραμικρή υποψία να την κλείσει μέσα στο δικό του έργο, το ζων σώμα της Γερμανικής γλώσσας.

Δομημένες σκέψεις. Θα έπρεπε να έχει ειρμό. Θα έπρεπε η περιγραφή της διαστροφής να είχε ειρμό. Για να γίνονται αντιληπτά όσα τελοσπάντων έχεις να πεις. Λες και θα είχε νόημα να καταλάβουν ότι είσαι ο μοναδικός που είδες την ταινία.

Όσους και αν σκοτώσεις δε θα μπορέσεις ποτέ, ποτέ να επιστρέψεις στη γυναίκα σου στο παιδί σου γιατί εν τέλει ο εφιάλτης θα έχει αποτυπωθεί επάνω σου, γιατί θα σε έχει ήδη μετατρέψει σε μέλος της αγέλης, γιατί θα έχει απελευθερώσει την πραγματικότητα ενός κινηματογραφικού εγχειρήματος σε κάτι τόσο βαρύ όσο η ίδια η πραγματικότητα.

Διαστροφή. A pound of flesh, no more no less.

Είναι απίστευτο. Βιάζουν σκοτώνουν μια κοπέλα, η μόνη απόδειξη να είναι ένα φιλμ για ένα μόνο θεατή, που θα δει ένας ακόμη, πόσο πιο βαθιά θαμμένη μπορεί να είναι η ελπίδα για δικαίωση, να μην υπάρχει αστυνομία σε ολόκληρο το φιλμ, να μην υπάρχει άλλος εκτός από εσένα που το βλέπεις να διεκδικήσει το αυτονόητο, τη δικαίωση, a work in progress, να ψάχνεις μέσα σου για να βρεις ένα μόνο λόγο να πείσεις όσους είναι έξω από αυτό ότι έχεις δίκιο αλλά να σε αγνοούν, όχι επειδή δεν τους ενδιαφέρει να σε ακούσουν ή να μάθουν αλλά γιατί απλά δε μπορούν, είναι απίστευτο το πόσο μοιάζει με τη ζωή ο θάνατος ενός μικρού κοριτσιού, απίστευτο που όλη αυτή η διαστροφή δε μπορεί να αποτυπωθεί πουθενά αλλού πέρα από το φιλμ ή πέρα από το χαρτί, πόσο εν τέλει μοιάζει η ίδια η ζωή λιγότερη από τα λόγια για να περιγράψεις την αντίστροφη μέτρηση της που γίνεται διαστροφή καθώς η ζωή εξαντλείται.

Άραγε κατά τη διάρκεια της ταινίας διαπιστώνεις ότι ποτέ ο θεατής δεν ήλθε πιο κοντά στον κινηματογράφο; Διαπιστώνεις ότι ο Nicholas Cage είσαι εσύ, απλώς γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, γιατί δε σου το επιτρέπει η απόφασή σου να δεις την ταινία;

Το υποπτευόσουν; Το περίμενες;

Απίστευτο που όσο και αν φωνάξεις δε θα υπάρξει κανείς να σε ακούσει

In celluloid no one can hear you scream indeed.

Ακούς τη μουσική του Danna θυμάσαι το Exotica. Σου έρχεται να βάλεις τα γέλια. Η ειρωνεία. Η διαστροφή. Η ειρωνεία. Η βελόνα του πικ απ. Όταν η βελόνα του πικ απ κολλάει η διαστροφή γίνεται ειρωνεία, η ειρωνεία γίνεται διαστροφή, ο άνθρωπος γίνεται ένα déjà vu το οποίο, όπως έλεγε ο Taylor – για να ελάφρύνουμε το κλίμα ενθυμούμενοι πολέμους αιματοχυσίες – απλά ξαναζεί τις στιγμές του για να κάνει καινούρια λάθη.

Over and over, again and again, στο 7even έλεγαν ότι βρέχει όλη την ώρα ως την τελική σκηνή όπου το φως είναι εκτυφλωτικό – μετά ο Οιδίποδας τυφλώνεται – στα MM δεν υπάρχει ούτε μια αχτίδα μετά μεσημβρίας φωτός.

Γιατί, όπως και αν το δεις πια, δε διακρίνεις τίποτε άλλο – είτε διατηρείς την όρασή σου ακέραια είτε έχεις βγάλει τα μάτια σου, είτε στο φως είτε στο σκοτάδι – πέρα από το αυτονόητο : ότι η ελευθερία της βούλησης αναιρέθηκε. Έστω στιγμιαία. Ακόμη χειρότερα. Στο 7even ήταν το τέλος της προσπάθειας που άφηνε τον άνθρωπο να αγωνιά, στα MM εξαρχής το παιχνίδι ήταν χαμένο.

A work in progress.

Ο Ντοστογιέβσκι κοιτάζοντας το Χριστό του Χολμπάιν είχε μια ακόμη από εκείνες τις στιγμές αποκάλυψης, ο Κρόνεμπεργκ δεν έβλεπε τίποτε άλλο στην τελολογική ενσάρκωση του Θεού πέρα από το θρίαμβο της τεχνολογίας, ο Andrew Kevin Walker σε τι απέβλεπε; So far from where he intended to go; Ή μήπως ακριβώς εκεί που αποσκοπούσε;

Όλη αυτή η διαστροφή είναι τρομακτική ακριβώς επειδή είναι ετυμηγορία, είναι πανάκεια, είναι γιατρικό, δηλητήριο, είναι μιθριδατισμός του πνεύματος, είναι αργές γαστέρες σε συσκευασία ψυχαναγκασμού, μια επίτομη ιστορία της κόλασης, ένα photo finish σε έναν αγώνα στον οποίο θα πρέπει να ενημερώνεσαι συνεχώς ότι συμμετέχεις.

Αλλά πρώτ’ απ’ όλα είναι…

a work in progress

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s