Ο Ντοστογιέβσκι και η snuff βιοτεχνία

Το φιλμ που βλέπει ο Welles λειτουργεί σα στηθοσκόπιο.

Εξωτερικά, μοιάζει με ένα άψυχο αντικείμενο, είναι ένα άψυχο αντικείμενο. Όταν το τοποθετήσει στη μηχανή αποκαλύπτεται η «καρδιά που μαρτυρά». Όπως ο τύπος, στην ιστορία του Poe, που έχει κρύψει το πτώμα κάτω από τα σανίδια και ακούει το χτύπο της καρδιάς να πολλαπλασιάζεται, να γίνεται εκκωφαντικός, να τον προδίδει, έτσι ο Welles βλέποντας την ταινία με το έγκλημα νιώθει το χτύπο να γίνεται εκκωφαντικός, να ζητά εκδίκηση.

Εκδίκηση δεν είναι σωστή η λέξη σε μια ατμόσφαιρα τόσο πνιγηρή που νιώθεις το υγρό σεντόνι να κολλά επάνω σου μην αφήνοντας να αναπνεύσεις με ευκολία. There is no room for ideals in a mechanical place like this, φωνάζει ήδη από το 1984 – ή μήπως ήταν ήδη πολύ αργά τότε; – η Anne Clark στο Our darkness, που ναι υπήρξε δική μας, ή είναι ακόμη δική μας, γιατί η φυσική τάση των πραγμάτων είναι να γυρίζουν στην αρχική τους υφή και η δική μας να φωνάζουμε με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά «Φώτισόν μου το σκότος, Κύριε».

This mechanical place. Είναι το τίμημα που πληρώνουμε για το γεγονός ότι κάποιοι μπέρδεψαν το Teleologie με το Technologie ( και εξόρισαν από την ιδανική τους πολιτεία το Theologie θα συμπλήρωνα αλλά αυτό έχει να κάνει με τη δική μου αισθητική ) γιατί άλλωστε, ας μην ξεχνάμε, η καθοδική σπείρα στην Κόλαση αποτελεί τη σπουδαιότερη εφεύρεση της βιομηχανικής επανάστασης. Έστω και αν πρώτος που τη χρησιμοποίησε ήταν ο Δάντης και αργότερα συνήθιζε να τη βυθίζει στη σάρκα του ο Baudelaire για να αποδεικνύει το μάταιο των εγχειρημάτων της Τεχνολογίας να κολλήσει φτερά αγγέλων στους προφήτες της.

Ο κόσμος είναι δεδομένος και από εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Γιατί ενώ όλοι γνωρίζουν ότι είναι σάπιος, όλοι τον χρησιμοποιούν για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους ανάγκες. Και ιδού το αληθινό πρόβλημα της πολιτικής οικονομίας, να ικανοποιήσει απεριόριστες ανάγκες σε έναν κόσμο δεδομένων συνθηκών ο οποίος δε δημιουργήθηκε για να ικανοποιεί ανάγκες αλλά για να ανακατεύει το στομάχι. Ή έστω δημιουργήθηκε με το εξής flaw : όταν ικανοποιεί τις ανάγκες κάποιων να ανακατεύει το στομάχι άλλων.

In the light of the day πάντα θα υπάρχει η καρδιά που μαρτυρά, πάντα κάποιος θα είναι καταδικασμένος να την ακούει όπως ο Welles, κάποιος θα αναγκάζεται να αλείψει τη φέτα της πολιτικής οικονομίας με το φυστικοβούτυρο της οικιακής οικονομίας και εν τέλει να διαπιστώνει με τρόμο ότι το Τέλος ποτέ δεν ήταν η Τεχνολογία.

That s not the way that the story ‘s meant to go…

( Θα μπορούσε η snuff βιοτεχνία να λειτουργήσει ως το προανάκρουσμα της επελαύνουσας βιομηχανίας όπου τις αισθήσεις θα έχει αντικαταστήσει … τι θα αντικαταστήσει τις αισθήσεις; )

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s