King James’ 2 : Pop will /it/ /it/self

«[…] the logical necessity of which (message) can never be understood by us even though, as Kierkegaard remarks half ironically (Postscript, p.190 [7, 198]), it may be understood by God himself»   («Kierkegaard ‘s doctrine of the paradox», N. H. Soe)

God knows when He speaks ironically, the man is condemned not to be certain.

When you speak literally you often speak ironically or the other way round – and when you remark something half ironically the other half is plain literal meaning.

Could the prophecy be the intersection of the timeless with the temporal?

The prophet stands for what then?

And sometimes in the world as is / you ve got to shake the hand that feeds you / it s just like Adam says / It s not so hard to understand

It s just like always coming down on / just like Jesus never came and / what did you expect to find / it s just like always here again

( but Jesus is in the lyrics the kierkegaardian «Crucifixion of the Understanding )

Pop will /it/ /it/self

King James’ : Pop will /it/ /it/self


Was the single ‘Under the Gun’ a deliberate final statement on that phase of your career? Looking back, it seems like after your astonishing monologue in the second half of that song, there’s little left to be said and nowhere else to go.

AE: Pop Will Eat Itself? You may be right. Andrew recently wrote ‘Far Parade’, which is even more absolutely Milan. We think his problem is that he no longer finds it fun to rail against American politics, because American politics are no longer important, what with America about to be the Chinese slaveland and all. Watch this space. Mr Eldritch was studying Mandarin Chinese before he started singing for this band.

Υποθέτω – αν και σχεδόν σίγουρος – ότι το πρώτο κομμάτι των SOM που άκουσα ήταν το Under the Gun που είναι το πρώτο τραγούδι στη συλλογή A slight case of overbombing.

Δεν είχε μέσα στίχους – βαριέμαι να κοιτάξω αν είχε αλλά για να μη θυμάμαι τους στίχους που υποθέτω πως θα μάθαινα αργά ή γρήγορα τραγουδώντας τους, τι άλλο μπορείς να κάνεις ακούγοντας ύμνους παρά να τους τραγουδάς;, λέω ότι δεν είχε στίχους – οπότε το μόνο που θυμόμουν από το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν ότι είναι το πρώτο Sisters που άκουσα.

Όταν διαβάζω τη συνέντευξη μου κάνει εντύπωση που λέει ο δημοσιογράφος your astonishing monologue. Τι λέει αυτός; αναρωτιέμαι. Να υποθέσω ότι εννοεί αυτόν

Forget the many steps to heaven
It never happened and it ain’t so hard
Happiness is a loaded weapon and a
Short cut is better by far
Explosive bolts, ten thousand volts
At a million miles an hour
Abrasive wheels and molten metals
It’s a semi-automatic, get in the car
Corrosive heart and frozen heat

We’re worlds apart where we could meet

Where the street fold round and the motors start
And the idiot wields the power
Where the chosen hold the highest card
On the field of honour where the ground is hard
So the highest hand is joking wild
And the house soon fold and no one stand
I put my finger on and dialled
The tower, the moon, the gun and
Nine nine nine, singer down
Cloudburst and all around
The first are last, the blessed get wired
The best is yet to come
I put my finger on and fired
Heat-seeking, out of the sun
You can set the controls for the heart or the knees
And the meek’ll inherit what they damn well please
Get ahead, go figure, go ahead and pull the trigger
Everything under the gun

Soliloquy νομίζω θα ήταν καλύτερο από monologue.

Εν ολίγοις, στο soliloquy αυτός που μιλάει μιλάει στον εαυτό του, δεν υπάρχουν ωτακουστές, αντίθετα με το μονόλογο, όπου υπάρχει ακροατήριο. Κλασικό παράδειγμα του πρώτου φυσικά ο Άμλετ

Να ζει κανείς ή να μη ζει, να της Αλέξαινας το κουμπί

στην περίφημη μετάφραση του Χωκ Φιν, την οποία δεν θυμάμαι ποιος έκανε αλλά μου άρεσε πολύ αυτό το κουμπί της Αλέξαινας.

Φυσικά, ο Eldritch δεν επιδίδεται σε monologue αλλά σε soliloquy αλλά ας αφήσουμε κατά μέρος το γιατί.

Οπότε τι απαντά ο Von;

Pop will eat itself?

Τι θα πει αυτό;

Είναι προφητικό;

What we like to read ( that is what ANDREW likes to read ) :

Andrew recommends :

William Shakespeare: everything except ‘Love’s Labour’s Lost’

James Joyce : Ulysses

King James Bible

«We have grown out of Wilde and paradoxes» γράφει ο James Joyce. Μας πέρασε πια ο Wilde και τα παράδοξα. Όπως μας πέρασε η ιλαρά. Νομίζω αυτό σημαίνει ( δεν έχω πρόχειρη τη μετάφραση του Οδυσσέα ).

Αυτή η συγκεκριμένη φράση ή αυτή τη συγκεκριμένη φράση μου θύμισε το Pop will eat itself. Η pop θα παραδωθεί στις φλόγες ή κάτι παρόμοιο, αποκαλυπτικό.

Στην περίπτωση δε της pop αυτό από το οποίο grown out (η pop) δεν είναι φυσικά ούτε ο Wilde ούτε τα παράδοξα αλλά αυτό το καταραμένο «sex and drugs and rock n roll», η ενδέκατη πληγή του Φαραώ, η πληγή την οποία επεφύλασσε ο Βιβλικός Θεός για τα αλαλάζοντα πλήθη της kitsch αισθητικής.

Αλλά το γεγονός ότι η pop ξεπέρασε τόσο το σεξ όσο και τα ναρκωτικά και το κατάπτυστο ροκ εν ρολ δε σημαίνει ότι έγινε immune to όλες άλλες ασθένειες – με πρώτη και κύρια τη ματαιοδοξία. Τη ματαιοδοξία την οποία προσπάθησε self deprecatingly να υποβαθμίσει ο Eldritch με τους στίχους του για να διαπιστώσει ότι εν τέλει δεν μπορεί η pop να απαλλαγεί από αυτή τη ματαιοδοξία.

Για να διαπιστώσει ότι αυτός ακριβώς ο λόγος του που αυτοϋποτιμάται για να σώσει την pop εν τέλει καταλήγει στην παραδοξολογία η οποία φυσικά ισοδυναμεί με την αλήθεια.

Φυσικά την παραδοξολογία οι Ιουδαίοι της Pop μπορούν να την αντιληφθούν μόνο ως παραδοξολογία και τίποτε περισσότερο και γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορούν να την ερμηνεύσουν ως αλήθεια. Ο Eldritch στη συγκεκριμένη περίπτωση λειτουργεί σαν προφήτης, της Παλαιάς Διαθήκης, σε ώτα μη ακουόντων. Ουδείς προφήτης στον τόπο του κλπ.


Ο Eldritch λέει ξεκάθαρα αυτό που οι άλλοι πια αντιλαμβάνονται ως παραδοξολογία.

Είναι κρίμα, αλλά είναι αλήθεια.

Μετά από αιώνες σιχαμερού σεξ και ναρκωτικών και ροκ εν ρολ η ποπ το ξεπερνάει τρώγοντας τον εαυτό της.

Εξ ου και το soliloquy του Άμλετ, έτσι;

Άλλωστε και ο Eldritch είναι παιδί του Shakespeare.

( Αυτό το οποίο θα προκύψει από την pop; Φυσικά το heavy metal, το οποίο κατά τη γνώμη μας είναι το άλλο άκρο της ποπ, και όχι η ακραία εκδοχή της ροκ. Σε καμιά περίπτωση. Ίσως γι’ αυτό τόσο καιρό αισθανόμαστε ότι οι Rammstein είναι ποπ. Ίσως όχι.)

Το Kill em all είναι τα απαύγασμα της ποπ, refined and purified impopialism; Υπόθεση εργασίας.

Τι πας και θυμάσαι…

Πέφτει στα χέρια μου ένα Ποπ και Ροκ του 2006 – το οποίο ονομάζεται εκείνη την εποχή Ποπ και Ροκ Ροκ και Ρολ ή κάτι τέτοιο.

Στήλη New Faces, κριτική στο δίσκο Whatever people say I am, that s what I m not των Arctic Monkeys.

«Την ώρα που […] ο Μουσικός τύπος ψάχνει να βάλει όλα τα αστεράκια του … ουρανού στο ντεμπούτο τους, μιλώντας για το νέο φαινόμενο. Όχι την απλή hype ανακάλυψη με ημερομηνία λήξης, αλλά εκείνη που σηκώνει μέχρι και συγκρίσεις με τους Nirvana … Γκλουπ ( άσχημο στραβοκατάπημα).» Πέτρος Αντωνάκης.

Δεν καταλαβαίνω αν το «απλή hype ανακάλυψη με ημερομηνία λήξης» είναι διαπίστωση του γράφοντος ή τρόπος του λέγειν που ταιριάζει στο γενικότερο πνεύμα της πρότασης / κειμένου και άρα λέει λιγότερα από όσα εννοεί η κυριολεκτική της cut / paste. Δεν μπορώ να καταλάβω δλδ αν αυτός πιστεύει ότι είναι απλή hype ανακάλυψη με ημερομηνία λήξης ή αν το χρησιμοποιεί για να ειρωνευτεί το μουσικό τύπο που επιδίδεται σε αστρολογικές προβλέψεις.

Αν πάντως πίστευε τότε ότι οι συγκεκριμένοι είχαν ημερομηνία λήξης το πέτυχε, τα συγχαρητήρια μου.

Φυσικά από τους Νιρβάνα πολύ καλύτεροι.


Τον πρώτο δισκο των Cure τον αγόρασα το 1998. Διάβαζα για την εξεταστική υπό τους ήχους του 17 seconds. Σηκωνόμουν στις 6 το πρωί – έτσι λέει ο μύθος αλλά δεν πρέπει να απέχει πολύ από την πραγματικότητα – και το διάβασμα άρχιζε με το A reflection.

Είδα ένα αφιέρωμα του Τζάμιν – Βακάρος, Παναγιωτόπουλος – στους Cure στο οποίο ο Παναγιωτόπουλος λέει σε κάποια στιγμή (μπορεί και ο Βακάρος) «ε, δεν είναι να εμπιστεύεσαι και πολύ άντρες που φοράνε μέηκ απ» (εννοώντας φυσικά τον Robert). Έπειτα τον πλακώνουν στις βρισιές από τα τηλέφωνα «ο Robert είναι πιο άντρας από εσένα κλπ».

Κακία δεν κρατάω ούτε στον Βακάρο ούτε στον Παναγιωτόπουλο, στο κάτω κάτω ροκάδες είναι οι άνθρωποι κλπ και το γεγονός ότι επέλεξαν τους Cure για αφιέρωμα τουλάχιστον δείχνει ότι είχαν μια επαφή με την πραγματικότητα.

Επαφή την οποία δεν έχουν πολλά άτομα στο χώρο της pop, της new wave δλδ.

Αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνω γιατί.

Βγαίνει ένας πετρίδης, που διαμόρφωσε λέει εκατομμύρια ακροατές με τη μουσική του, βγαίνει λίγο πριν το 2000 και επιλέγει 2000 κομμάτια, τα καλύτερα όλων των εποχών κατά τη γνώμη του. Ή κάτι τέτοιο. Και δεν έχει μέσα κανένα των Cure. Δλδ ο τύπος που διαμόρφωσε γενιές και γενιές δεν θεωρεί τους Cure άξιους για τον κατάλογό του. Έστω το A forest βρε αδερφέ. Τίποτα.

Ευτυχώς δε διαμόρφωσε και εμένα, λέω εγώ – υποθέτω το λένε και οι υπόλοιποι κιουράδες.

Πέφτει προχτές στα χέρια μου ένα βιβλίο, ενός Μηλάτου λέει, οι «101 δίσκοι που σημάδεψαν την ποπ κουλτούρα», λέω κάτσε να δω ποιο δίσκο των Cure έβαλε μέσα. Ξεφυλλίζω, βλέπω smiths, βλέπω substance, λέω κάτσε να ξαναδώ. Τίποτα.

Μας δουλεύετε έτσι; Συγχύζομαι.

Αλλά έπειτα σκέφτομαι. Τελικά, νομίζω το πιάνω γιατί δεν βάζουν Cure. Για τον ίδιο λόγο που υπάρχει αυτή η χαβαλεδιάρικη ειρωνεία από new wavάδες οι οποίοι δεν συμπαθούν τους Cure όταν μπορεί η συζήτηση να έρθει στο συγκεκριμένο θέμα και τους υποβιβάζουν παιχνιδιάρικα.

Συζητάω στα στούντιο του παλιού σπριντ εφ εμ, εν ώρα εκπομπής Γεωργίου, με έναν τύπο που μου λέει «όσοι έχω γνωρίσει να ακούνε Cure έχουν κολλήσει μαζί τους, μπορούν να ακούνε συνεχόμενα για απίστευτα μεγάλο διάστημα». Γεγονός.

Αλλά γεγονός είναι ότι όποιος δεν μπορεί να το κάνει αυτό, απλά δεν μπορεί να νιώσει τι ακριβώς είναι οι Cure. Αυτό οι ραδιοφονικοί παραγωγοί που δεν μπορούν φυσικά να νιώσουν το αντανακλούν υποσυνείδητα στις λίστες που κάνουν. Το ίδιο και οι new wavάδες που ειρωνεύονται.

Κανονικά δεν πρέπει να συγχύζομαι.

Γιατί το να ζητάς από τέτοια άτομα να νιώσουν τι είναι οι Cure είναι σαν να ζητάς από ένα ψάρι να νιώσει τι είναι να χορεύεις τα κομμάτια τους. Του υπενθυμίζεις κάτι το οποίο δεν είναι στην κατασκευή του να κάνει και άρα δεν του λες τίποτα.

( Βέβαια το γεγονός ότι έχω ακούσει διάφορους μεταλλάδες να παραδέχονται τους Cure δείχνει τουλάχιστον ότι οι συγκεκριμένοι είναι μακράν το πιο τίμιο μουσικό κομμάτι του χώρου, καθώς αναγνωρίζουν το μέγεθός τους – αντίθετα με τους ποπ παραγωγούς κλπ)

Degenerate forms of art

Το θέατρο και το σινεμά είναι πια εκφυλισμένες μορφές τέχνης.

Με ή χωρίς δική τους υπαιτιότητα, δεν μας ενδιαφέρει.

Αποτελούν το άλλοθι της σύγχρονης αστικής τάξης – στην οποία φυσικά μπορούν να συγκαταλέγονται και άτομα που δεν προέρχονται από την αστική τάξη – το άλλοθί της για τη μαλθακότητά της και την έλλειψη αισθητικής της. Ο εκφυλισμένος αστός πάει με χαρά να καταναλώσει το θέαμα που του προσφέρεται χωρίς καν το δικαίωμα να σηκώσει τον αντίχειρά του ή να τον κατεβάσει σε περίπτωση που το θέαμα δεν του αρέσει. Το μόνο δικαίωμα που έχει ο εκφυλισμένος αστός – και επαναλαμβάνουμε ότι η λέξη αστός εδώ θα πρέπει να χρησιμοποιείται ουδέτερα, χωρίς κανέναν ταξικό χρωματισμό – είναι να βάλει στον κώλο του τον αντίχειρα. Πράγμα όμως που δεν impinge on his conscience αφού ο κώλος του ως γνωστός είναι πασαλειμμένος με βούτυρο. Εδώ που τα λέμε υπάρχουν και εκείνες οι βαθμολογίες στα mouthpieces του συστήματος της εκφυλισμένης τέχνης – και mouthpixels μιας εικονικής πραγματικότητας που εμπερικλείει την εικόνα του αστού για τον εαυτό του – που έχουν να κάνουν με thumbs ups αλλά οκ, ένα και το αυτό είναι με το να βάζεις τον αντίχειρα στο κώλο σου.